Gei dd’at fata bella a ddus improsai!
Pòberu Làbano! Pensàt de essi su prus malignu de totus e, invècias, mi parit ca calincunu est peus de issu. E no est genti de atesu o aremigus, ma genti de domu etotu. E no seus chistionendi de su gèneru, Giacobbe, ma de is fillas. Chi cussu collionadori si fiat pensau de apicai is crais in logu bellu…
Candu Giacobbe circat a is pobiddas e ddis pregontat chi depit lassai sa domu de su babbu insoru o no, issas no tenint dudas: Bai, ddi narant. Issu pregontat: Ita depu fai cun babbu de bosàteras? Deus m’at nau de nci andai de pressi e mi-nci bollu andai atesu, poita dannu mannu m’at fatu in custus annus de tzerachia. Ita mi narais? Beneis cun mimi? E issas – chi no fiant mai stètias paris ni in amistadi – ddi narant a una boxi sceti: E poita? Babbu nostru s’at lassau calincuna cosa de su suu? S’at mai pigau comenti a fillas? Teneus seguresa chi candu si morit partzint a nosu puru calincunu beni de sa sienda? No pareus in domu comenti a stràngias e biddaforesas? Scarèsciu ti-ndi ses ca s’at bèndiu a tui a caru prètziu a sa moda de su bestiàmini de importu, sena de si lassai mancu unu soddu?
Candu Giacobbe fiat ascurtendi cussus fueddus, pariat sena de sùlidu perunu. Issu iat tentu pagu stima de su babbu e de su fradi e ddus iat collionaus. E custas pobiddas suas, e intra de cussas sorris? Teniant in coru una disamistadi manna contras a su babbu e a is fradis, paris o prus manna de sa sua po Esaù.
Si-nci fiat andau de bidda sua po imparai stima e amistadi e iat agatau genti chi si pungiat prus de domu sua etotu. E chini podit nai de cussa àcua no ndi bufu? Su malu o su bellu de sa vida est pròpiu innoi: no ddoi funt santus o diàlus in su mundu, ma òminis e fèminas, sèmpiri! E Rachele e Lia sighint: Biu dd’as comenti babbu nostru si-nd’at pigau totu su beni? Ma Deus – su Deus chi s’at fatu connosci tui? – at tramudau su beni de issu a nosu e a is fillus nostrus. E chi Issu t’at nau de nci andai… Lestru! Piga totu e bai, de pressi: gei beneus cun tui!
Custu est su miràculu: cussas chi funt stètias in gherra po totu sa vida, agatant unu motivu po fai calincuna cosa impari. Duncas, issu pigat totu, càrriat asusu de burricus e camellus benis, a fillus e a pobiddas e movit.
Ma, innantis de custu, sa pobidda stimada, Rachele, fait sa parti sua: intrat a domu de su babbu e ndi-ddi furat totu cussas statueddas de Deus chi su babbu teniat cuadas. E poita at a ai fatu diaci? Ca no si fidàt de cussu Deus de su pobiddu? Po fai arrevesa a su babbu? Po fai prus bellu su contu? Gei dd’eus a biri in su contixeddu imbenienti.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare