Sa Bibbia frorigiada

• #inlimba
• #Sardo
• #BibbiaFrorigiada

Arratza de scofa manna!

Oi, candu calincunu bolit agatai a sa sposa, aundi andat a dda circai? Forsis a cussus tzilleris de stili, forsis a cuddus logus chi faint mùsica e innui si baddat, forsis cun su telefoneddu cun cussas tiàulus de app chi ti faint circai a sa fèmina comenti ti praxit de prus: arta o bàscia, crara de pius, cun o chena de ullieras … In tempus antigu, no fiant medas is logus chi òminis e fèminas, pruschetotu giòvunus, teniant po s’atobiai e si connosci.

Is bècius contant chi medas si funt cojaus apustis de essi sceberau a sa sposa me in is baddus de pratza de crèsia, a sa bessida de sa missa manna de su domìnigu. Calincunu àteru de essi connotu a sa sposa sua in su sartu o in àteru logu de traballu. In sa Bìbbia, unu de is logus prus nodius po connosci a sa sposa fiat acanta de is putzus o de is mitzas.

Si cumprendit luegus su poita: fiat su logu a innui totus ddoi andànt po tirai àcua po sei, po sa famìllia o po is tallus de brebeis o de crabas. Duncas, fiat logu de atòbiu, de connoscèntzia, de cunfiàntzia. Eus lassau a Giacobe fuendi-si-nci de su fradi cun sa scusa de straviai sa coja cun d-una de cuddas fèminas stràngias chi biviant in sa terra sua.

Caminendi caminendi, fiat arribau a sa terra de cussus chi ddis narant fillus de s’Orienti; luegus, iat biu unu putzu me in su sartu. Dd’iat apubau poita ingunis acanta ddoi fiant tres tallus de brebeis chi fiant abetendi a bufai. Sa pedra chi tupàt su putzu fiat grai e manna, duncas tocàt a essi in medas po ndi-dda pesai, ghetai sa cracida acapiada a su libanu, tirai s’àcua e torrai a serrai.

Podiat essi una faina de seguresa po no nci arrui aintru, ma pruschetotu fiat fatu po no permiti a pastoris stràngius de bufai chena de permissu o po fai is cosas a cumoni. Sa Bìbbia amostat a Giacobe comenti a unu forti, abistu, sfundorau. E in totu is logus chi podiat arribai po pregontai novas in contu de su tziu, agatàt pròpiu genti de domu sua. Arratza de scofa manna! A cussus pastoris ddis pregontat: De innui seis? E cuddus: Seus de Charran. E fiat pròpiu sa bidda a innui fiat andendi po agatai a Làbanu (chi bolit nai Biancu), su fradi(li) de sa mamma. E duncas narat: Ddu connosceis a Làbanu? Dd’arrespundint: Dd’eus a connosci, tiàulu! E ddis torrat a pregontai: Sanu est? E cuddus: Gei est sanu! Sa fillixedda, Rachele, est arribendi cun su tallu suu.

Cussa fiat giovunedda, dilicada de faci e faiat prexeri a dda castiai. A Giacobe no ddi fiat partu berus de essi giai agatau su chi circàt: logu, richesa e sposa. At a ai pensau: Diaderus Deus m’at benedìxiu po essi aici scofau.

MAC

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Sa nàscida de is duus fradis (parte 2)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Fainas de antigòriu (parte 21)

Load More...