Deus ddu benedixit finas in su disterru
In tempus de carestia si passat fàmini e si timit po no morri. Parit malu a si-ndi andai de domu e de sa terra, ma parit chi no nci siat àtera manera de bivi. Ddu scieus de is medas chi funt partius a continenti, candu in Sardigna no nci fiat traballu o de chini est andau a Stadus atesu – medas funt is sardus partius a Austràlia – e apustis de unu tempus de dolu e de disterru, si funt firmaus e ant pesau famìllia.
Sa Bìbbia puru contat custu destinu bortas medas e ddu fait finas po Isacu. In su capìtulu bintisès de sa Gènesi, est pròpiu custu babbu mannu de su pòpulu chi depit calai a sa terra de is faraonis po agatai de papai, ma Deus si ddu proibit. Si cumprendit ca chini at scritu sa stòria, no dd’at fatu in su minutu chi cussa acontessiat, ma apustis de annus e sèculus.
E comenti a sèmpiri candu unu scriit cosas chi ddu tocant, no si-ndi abarrat a scriri dònnia cositedda, ma contat sceti cussu chi siat de imparu a chi ascurtat e ligit. Po custu motivu, cussu chi ligeus dd’ant contau po annus meda, prima de ddu scriri, e agoa allichidiu de totu cussus particolaris necessarius po essi de testimonia de fidi e de vida.
Duncas, Isacu non calat a Egitu comenti a su babbu, Abramu, ma fait sa pròpia faina de nai chi sa pobidda fiat sa sorri in sa terra de Gherar. Unu, po amparai sa vida sua; segundu, poita fiat diaderus parenti suu e duncas comenti a una sorri. Pruschetotu, poita chini scriit si bolit nai su motivu mannu de cussu nòmini risulanu.
A Isacu ddi narànt aici poita sa mamma, Sara, si fiat posta a arriri candu Deus, cun sa cara de tres òminis, dd’iat nau chi podiat tenni unu fillu in becesa (18,12). Ddi pariat una befa o una brulla de genti chi iat camminau tropu tempus asuta de su soli. In su contu de sa calada a Gherar, si narat chi Isacu etotu brullat e arriit cun sa sposa: una manera po afortiai sa personalidadi de cussu babbu mannu e de su nòmini chi sa traditzioni nci-dd’iat ghetau asusu.
Po agiudai a nosu chi ligeus: Deus non est comenti a is òminis chi stimant a chini ddus stimat e tìrriant a chini ddis faint cosa. Si narat ca no sceti amparat a Isacu e a sa pobidda e a sa genti sua, ma ddu benedixit in cussa terra allena e ddi fait produsi trigu prus de su chi iat fatu finas a isnsaras. Isacu si-ndi avertit chi Deus est prus mannu de sa mentalidadi de is òminis: su chi arrìciu, ddu torru.
Custu Deus chi iat connotu a su babbu, sighit a dd’acumpangiai in sa vida e in sa sienda sua: poita su beni e sa richesa, finas su dolu e sa prova, arribant de Deus, po fai cresci e pesai s’òmini.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare