Sa Bibbia frorigiada

• #inlimba
• #Sardo
• #BibbiaFrorigiada

Giai batallendi in is intrànnias

Candu duus si cojant, unu de is primus disìgius est a tenni unu fillu. In tempus antigus su praxeri prus mannu fiat chi su primu fillu fessit mascu, po sighiri sa generatzioni (in sardu s’arratza) de su babbu cun su sangunau suu. In is contus de is patriarcas ebràicus, si ligit in sa Bìbbia su chi si naràt de Isacu (Gen 25,19-26), chi cun sa pobidda iat tentu duus fillus. 

A s’edadi de coranta annus – edadi manna po cussu tempus, cunsiderendi ca medas campànt finsas a cussa edadi – sa pobidda de Isacu, apustis de annus meda, iat pòtziu abetai unu pipiu. Innantis de cussu miràculu mannu, chi est a pesai in brenti unu fillu, pobiddu e mulleri iant batallau meda cun Deus, pregontendi-ddi sa gràtzia de unu fillu.

Comenti e sèmpiri narat sa Bìbbia, sa curpa de essi sica fiat de sa fèmina, de Rebeca. Ma Deus, chi sciit smasciai de su chi parit giai scritu, iat permìtiu a is intrànnias de Rebeca de torrai a essi profetosas e prenas de vida. Apustis de su primu prexu mannu po essi prìngia, Rebeca incumentzat a intendi doloris e gana mala, comenti a totu is fèminas chi tenint una gravidàntzia de dolu mannu.

Deus no iat ascurtau sceti s’oratzioni de cussus duus sposus po podi tenni unu fillu, ma iat postu in is intrànnias de Rebeca un pàriga de mascus: duus pipius a loba. Arratza de gràtzia! E chini no iat a essi stètiu prexau po una cosa aici manna e bella!?

Perou, cussu duus dimonieddus batallànt tropu in brenti e faiant chèsciai a sa mamma po sa suferèntzia. Est sèmpiri aici candu duus funt tropu acanta opuru si depint agatai postu in unu logu strintu. Bastat a pensai a is bixinus de domu o de tanca, a biddas acanta de pari, a natzionis chi funt a làcana apari.

Si brigat sèmpiri cun chini est prus acanta: e custu balit finsas po fradis e sorris. Duncas, su contu de cussus duus est su pròpiu de medas e de totus. Su fueddu de Rebeca est spantosu: Chi depit essi aici, poita m’acontessit custu? Chi Deus m’at donau custa gràtzia bella, e poita mi fait sunfriri aici meda?

E, po cumprendi cali fiat sa punna de Deus cun cussus fillus, fiat andanda a ddu pregontai comenti si faiat a primu: si poniat una pregunta dereta po arrespundi ca eja o ca no. Custu si podiat fai cun matzucheddus diferentis o cun dadus. E s’oràculu iat nau chi in brenti de Rebeca no ddoi fiant sceti duus pipius, ma duus pòpulus, duas culturas, duas maneras diferentis de si ponni ananti de Deus. Est de innoi chi cumentzat su contu de s’arrùbiu, piludu e aresti Esaù, e de Giacobbe, su filibustieri abistu, nàsciu agafendi su carroni de su fradi.

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Acanta de unu putzu (parte 12)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Fainas de antigòriu (parte 21)

Load More...