Disìgiu no de dda tradusi, ma de invitai a dda ligi
Candu si fueddat de sa Bìbbia, sa prima idea est a uniri is duas manus e a si ponni a pregai, comenti e chi cussas paginas siant unu paru de lìburu po genti religiosa.
Siguramenti, de candu dd’ant pensada e scrita, sa punna fiat cussa: essi sa testimonia de unu pòpulu chi creiat in unu Deus. Abellu abellu su pòpulu de Israele at cumprèndiu mellus chini fiat custu Deus e at provau a ddu fai a connosci a àterus: pruschetotu a is fillus insoru e a is fillus de is fillus.
Duncas, dd’ant scrita po sa genti de Israele etotu. Sceti apustis de sèculus cussas testimonias ddas iant postas impari in lòdurus in unu stanti chi fiat apalas de cussu chi parit s’altari majiori de sa sinagoga. Ma sa Bìbbia fiat scrita, su prus, in ebràicu e fiant pagus cussus chi ddu sciiant ligi e ddu podiant cumprendi.
Apustis chi su pòpulu de Giudas fiat torrau de Babilònia a Gerusalemi e iat cumentzau a torrai a pesai murus po tancai sa tzitadi, iant destinau de fai una liturgia manna po ascurtai su fueddu de Deus chi iant scritu pròpiu in Babilònia. Su libru de Neemia contat chi si fiant totus reunius e calincunu ligiat in ebràicu e is àterus dda furriant in aramàicu e amanniànt su fueddu circhendi de ddu fai cumprendi.
Duncas, no fiat una tradusidura fueddu cun fueddu, ma circaiant de fai a cumprendi su sentidu de cussus fueddus, de cussus contus, de cussas traditzionis antigas. Totu cussu chi iant arriciu de is babbus e de is ajajus insoru non fiat de scavuai comenti a arrefudu o de arrimai in logu siguru, ma de ascurtai, ligi, ponni in coru e bivi ancoras.
E custu si podiat fai sceti circhendi de cumprendi cussus lòdurus e ponendi-ddus comenti a lei po totus e po donniunu. Est pròpiu po cussu chi is scribas copiànt cussas pàginas e ddas amanniànt cun spiegatzionis, particularis e contus in prus. De custas spricatzionis funt nàscius is targummim, chi serbiant non sceti a ddu nai in sa lìngua chi connosciant totus, s’aramàicu, ma po sboddiai totus cussus fueddus matzosus e malus a cumprendi.
A nosu s’impreu de provai a si fai ligi de prus sa Bìbbia, circhendi de cumprendi cussu chi ddoi est scritu e cussu chi aciungeus po pintai mellus su contu e po strumbulai sa curiosidadi de bosàterus chi ligeis. Duncas, de su nùmeru imbenienti, consillaus de ligi custa rubrica tenendi sa Bìbbia a costau de su giornali, po ponni apari is testus e essi de imparu po totus.
Sperendi de fai cosa agradèssia e profetosa, si torraus gràtzias po sa passièntzia e po su praxeri chi eis a tenni de si ligi dònnia cida, abetendi is lìteras bostras.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare