E ita iat a essi!
Candu s’òmini tenit una punna in vida sua, no ddu firmat nemus. A bortas si narat chi funt pagus cussus chi tenint valori, fortza, determinu, poita funt pagus meda cussus chi tenint diaderus una tarea bella e crara. In beridadi, est massimamenti giustu a tenni calincuna cosa de circai de fai in sa vida e su caminu andant de sei.
Giacobe sciiat de si depi cojai e de si-nci depi fuiri de su fradi po unu pagheddu de tempus. In prus, comenti a dònnia piciocu de s’edadi sua, fiat circhendi fèmina po pesai famìllia e tenni fillus. Duncas, nudda ddu podiat straviai de su progetu cosa sua. Arribau a cussa mitza e a pustis de essi pregontau de su tziu, biit cussa pedra manna chi serràt sa buca de su putzu.
Comenti eus nau, cussa tella manna e grai no ddu fait timi po nudda e pregontat poita cussu putzu fiat ancora tupau, in ora manna de sa dii. E cuddus pastoris: No podeus fai nudda! Seus ebetendi a totus po ndi-dda tirai e fai bufai is pegus de su bestiàmini. Ma nci fiat pròpiu abisòngiu de abetai a totus? E cussu Giacobe no fiat nàsciu po mudai is traditzionis?
No iat incumentzau sa vida sua agafendi su carroni de su fradi po nci-ddu fai arrui? Duncas, candu Giacobe biit a sa sorresta, nci-dd’àrtziat su sànguni a conca e ddi pigat s’apichìrriu de si fai biri forti e de valori. Insaras, s’acostat a su putzu e agafat sa pedra cun duas manus e ndi-dda pesat comenti e chi fessint duus pùinus de giarra.
Comenti si narat: Tirat prus su disìgiu de una fèmina chi no unu giuu de bois. E custu balit po dònnia cosa: candu unu tenit una cosa in conca, ita iat a essi una pedra manna! S’acostat a sa sorresta, dda basat cun totu sa passioni chi teniat in corpus e dd’iat stimada comenti e chi fessit s’ùnica fèmina de sa terra. Ma su bàsidu est sèmpiri a manu tenta cun su prantu: e Giacobe prangit a forti e contat is fainas suas a cussa picioca, chi no parat de ddu nai a su babbu e currit a lestru a domu sua.
Su prexu de essi agatau luegus sa domu de su tziu est mannu (tocat a arremonai chi no nci fiant mancu cartellus stradalis e tocàt a biagiai a pregontu). Làbano andat anca est issu e dd’imprassat e ddu basat, sciendi ca ddi fiat tzieddu de parti de mamma.
Sètziu in domu, Giacobe ddi contat totu sa vida sua e su poita nci-fiat andau de domu sua. E su tzieddu, ca fiat nàsciu e crèsciu margiani mannu, ddi narat: Gei ses pròpiu fillu de mamma tua e parenti miu etotu! Chi ddi fiat parta cosa bella, gei si-ndi iat a essi acatau luegus ita arratza de fraitzu fiat cussu Làbano. E su primu mesi nci fiat passau deretu.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare