Lunedì, 11 Maggio 2026

Su màndigu est paga saborida meda

Chi in s’àteru contu eus nau de is pobiddas de Giacobbe, in custu tocat a arremonai assumancu unu motivu poita is fillus ant tentu cussus nòminis. In italianu si narat s’etimologia, chi iat a essi s’arrèxini de su fueddu e poita si narat aici. Duncas, dònnia nòmini de is fillus tenit unu contixeddu po ndi spiegai ita bollit nai.

Ruben est su fillu de s’afinamentu tirau; Simeone tenit cussu nòmini poita Deus at ascurtau a Lia, chi fiat pagu stimada de su pobiddu; Levi est su fillu de tres chi at fatu apicigai Giacobbe a cussa pobidda; Giuda est su fillu de su gosu e de sa lodi a Deus. E Rachele ita depiat fai? Podiat abarrai a faci apari cun sa sorri sena de fillus? Comenti fiat acontèssiu a Sara, iat agatau sa manera de essi mamma issa puru: sa tzeraca sua iat pesau a cussu fillu chi no ddi nasciat in sinu: Dan, chi est stètiu sèmini e frutu de briga e de batalla cun sa sorri.

E sigomenti unu non bastàt, nd’at tentu finas un àteru, sèmpiri de sa tzeraca Bila, chi dd’at postu Nèftali, certu. Ma candu si cumentzat su certu, no est fàtzili meda a si firmai. Po cussu Lia pigat a sa tzeraca sua, Zilpa, e dda ponit in su letu de su pobiddu po ndi otenni un’àteru: Gad, bona sorti.

E issa puru, chi unu est pagu e duus funt medas, pigat a Zilpa e nci-dda torrat a ghetai me in is farrancas de su pobiddu e ndi-nascit Aser, su prexu mannu. Su contu de sa Bìbbia, chi cumprendeus totus siat fatu po donai a dònnia fillu unu logu in sa stòria de su pòpulu, sighit cun d-una stòria particulari.

Si narat (Gen 30,14-21) ca Lia no fiat prexada meda chi sa sorri puru iat agatau sa manera de essi mamma pro mori de sa tzeraca. E Giacobbe, po cussu, dda torràt a castiai cun stima. Duncas, in tempus de messai su trigu, su fillu mannu de Lia bessit a su sartu e torrat a domu cun su frutu de sa tomata burda.

Cussu frutu in s’antighidadi si naràt chi ammanniàt su disìgiu de s’òmini po sa fèmina. Ma fiat finas unu frutu saboriu. E Rachele, biendi ca su fillu de sa sorri ndi teniat meda, ddi pregontat: Nara-ddi a fillu tuu de mi-ndi donai! E sa sorri, pinnicosa e mesu scuartarada: Gei no t’at a parri pagu cosa ca mi-nd’as furau a pobiddu miu, ca imoi mi-ndi bolis pigai finas cussa fruta de importu! E sa sorrixedda, puntuda e pibinca: No ti unfris tropu. Chi ddu bolis a cussu, pigadi-nde-ddu notesta in su letu tuu e fai-ndi su chi ti praxit, ma dona-mì cussa prenda! Fatu beni e fatu beni meda.

A Giacobbe, ca iat collionau a su babbu e a su fradi cun cosa de papai, dd’ant bèndiu is pobiddas po cosa de papai etotu.

MAC


 

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon