At bèndiu totu po su fàmini meda
Eus biu comenti est cumentzau su contu de s’arrùbiu, piludu e aresti Esaù, e de Giacobbe, su filibustieri abistu, nàsciu agafendi su carroni de su fradi. Giai de ciopeddu su segundu teniat unu naturali malignu, mentras s’àteru fiat comenti a unu sirboni aresti, cun pagu cerbeddu. Chi connosceis duus fillus a loba, mancari siant paris de artaria e longària o paris de faci, su naturali e sa manera de fai funt diferentis.
Su nòmini de is duus piciocheddus narat giai su chi at essi sa vida insoru: Esaù, forti ma notzenti, cun su tzichìngiu de papai e no scroxiai mai unu pagu de famini. S’àteru, Giacobbe, margiani passientziosu chi abetat su momentu giustu po fai su torracontu suu.
E candu sa Bìbbia contat calincuna cosa no est sceti po sa moda de nai cosas antigas, ma po essi de imparu a chini ascurtat e ligit. Sigomenti a Isacu, su babbu, ddi praxiat meda sa petza de animalis cassaus, istimàt prus a su cassadori chi no a su fillu piticu, ca fiat sèmpiri asuta de is gunneddas de sa mamma. Fiat fraitzu, ma pagu masculinu.
Ma si sciit: ca su prus forti no timit nudda, e su prus abistu ddu collionat cun su sghinzu de mandiari o de feminas. Una dii, Esaù fiat torrendi de cassa e no iat cassau nudda, ma teniat unu famini po su strachìmini chi no bidiat mancu su caminu, comenti a is porcus candu abarrant una scurta chene papai. Mi ddu figuru: ghetendi su passu comenti a un’elefanti, castiendi-sì a ingìriu e apiotendi aintru de is strèxius po agatai cosa de papai, furriendi e scavulendi a terra is cobercus.
Arribau apalas de una crasuredda biit a su fradi murighendi una pingiada de terra cun d-una turra. E tui: ita stocada ses murighendi in cussu strexu? Giacobbe, ca no ddi fiat mòviu mancu unu pilu de conca e comenti a chini at parau su latzu, ddi narat: Cussu chi no as cassau tui oi, chi ses totu sa dii manna me in is tupas de monti e no as betiu nudda a domu! E su fradi mannu: Ita ndi cumprendis tui de cassa, ca no ti sciis mancu cuai me in is tupas. Giai-mì a papai e mudu!
E su margiani, cun sa faci arrisulana de su prexu, ddi narat: Ti-ndi bogu su fàmini cun custa gentilla arrùbia, chi mi lassas, imoi etotu, sa parti manna de sa sienda de babbu! E cuddu sirboni aresti, chi candu teniat sghinzu non cumprendiat prus nudda, ddi torrat: E a ita m’at a serbiri sa sienda de babbu cras, chi oi mi morru de fàmini? Pigati-nde-dda e gheta-mì a papai!
E spretziendi su beni de su babbu e ponendi sa manu in sa còscia de su fradi, po si ddu giurai, dd’iat lassau sa parti manna de s’eredidadi.
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare