Chini at a essi su prus fraitzu?
Narat su dìciu: Crobu cun crobu no si-ndi bogat s’ogu. Comenti a dònnia dìciu balit meda, ma no balit sèmpiri. Difatis, innoi s’ogu calincunu nci-dd’at a perdi, e comenti! A pustis chi sa Bìbbia s’at contau de totu is fillus tentus de Giacobbe cun pobiddas e tzeracas de issas – po si nai comenti Deus dd’at beneditu e fatu arricu de fillus e fillas – sighit narendi comenti crescit in su beni e in àtera richesa.
Spaciau su tempus de su traballu po comporai a is pobiddas, Giacobbe andat anca est su sorgu, Làbanu, e ddi circat contus: Faimì-ndi andai de innoi, po torrai a domu mia, ca gei at a essi ora! Dona-mì a is pobiddas chi mi seu guadangiau, e a is pipius: mi-ndi depu andai de innoi! Gei ddu sciis su traballu mannu chi apu fatu e gei mi dexit a mi-nci torrai a domu mia, in sa terra de babbu. E su tziu e sorgu ddi narat: Gei ddu sciu e gei no tenis nexi! Gei ti lassu andai, poita seu seguru ca su beni chi est crèsciu in domu mia est po s’abilesa tua etotu. Chi no nci fias stètiu tui, no ia a essi stètiu mai diaici arricu. Duncas, nara-mì cantu ti depu e no t’apu a privai mancu de unu arriali!
E Giacobbe, chi fiat prexau de totu cussu chi iat tentu, ma teniat su contu in pei cun su tziu po essi stètiu collionau, ddi narat cun trassa: Gei ddu sciis – comenti as nau tui etotu – ca de candu ti seu tzeracu su beni est crèsciu meda. Tenias pagu e imoi tenis meda; fiat caramau e imoi est bellu e friscu; Deus etotu, cussu chi m’at beneditu in domu mia po mori de sa faina de mamma, at beneditu a tui innoi. Ma imoi de cussa abundàntzia ndi depu scrufiri deu puru, po domu mia, po pobiddas mias e fillus mius. E Làbanu ddi narat: Eh, custu gei dd’apu cumprèndiu, fillu miu. Gei no mi-dd’as a imparai tui s’arti de su guadàngiu. Duncas, sbòddia su chi bolis e nara-mì-ddu! E Giacobbe chi fiat prus giòvanu de su tziu, ma de malesa ndi teniat cantu e prus de issu, dd’arrespundit: A bolli, no bollu nudda de tui! Chi mi permitis de fai una cositedda, ti promitu ca sigu puru a ti pasci su bestiàmini! Oi etotu apu a passai me innui funt is pegus tuus e mi-ndi pigu totus is chi funt nieddus, pintus o amanciaus! Invècias, totus cussus arbus ti-ddus lassu a tui. Chi tui ndi biis in is pegus mius calincunu arbu, ndi-ddu pigas. Ma chi ndi àngiant amanciaus o nieddus, ddus pigu deu po su tallu miu. E Làbanu, seguru de su fatu suu, ddi narat: Gei mi praxit su chi as nau! Andat beni! Su fueddu tuu est lei po mei e po tui. Comenti as nau tui, eus a fai!
Giacobbe sceberat su bestiàmini e ddu stallat de cussu de su tziu de tres chilòmetrus e ddu donat a pasci a is fillus.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare