Cun su tziu… de seti in seti
Sa befa fiat ingunis, acanta de sa genna de Giacobe. Su tziu fiat prontu a ddi serbiri su mandiari marigosu de s’improsu, po ddi fai incumentzai a provai ita boliat nai a collionai a is àterus. Làbano tzerriat a is òminis de sa bidda sua e cuncordat sa coja de sa filla cun cussu parenti suu, apustis de seti annus de traballu. Aici iant cuntratau e aici si depiat fai.
Chini donat su fueddu, fait sighiri sa faina a sa promissa. Duncas, comenti si faiat insaras (e oi puru in calincuna cultura, finas in cussa ebràica!), is òminis papànt e bufànt cun su sposu e is fèminas cun sa sposa. Cussa festa podiat sighiri po una cida o po unu merii. In su momentu prus de importu de sa festa, su sposu e sa sposa si-nci depiant arretirai a un’aposentu cuau po fai su doveri de is cojaus. Duncas, si-nci inserrant in s’aposentu de corcai e ddoi abarrant totu sa noti. Ma cussu fraitzu de tziu ddi fait una brulla bella: no ddi betit sa fillixedda pitica chi cussu stimàt, ma sa prus manna, sa prima, Lia.
Su babbu dd’iat donada finas a una tzeraca, Tzilpa, po dda serbiri in su tempus benidori. A mangianu, Giacobe si ndi fiat acatau chi iat corcau cun Lia e no cun Rachele. Gei fiant stracus, forsis puru bufaus, ma a no si-ndi acatai nudda-nudda parit agiumai faula! Assumancus unu fueddu gei dd’at ai bogau in totu sa noti! O no? O unu fueddu de stima, de prexu o de muina!
E corchendi cun issa, no si-ndi podiat acatai? E dd’eus connotu fraitzu e befianu! Ma su chi narat sa Bìbbia no bolit essi mai contu a sa sèria de cussu chi est accontèssiu. Sa Bìbbia si narat su chi si podit agiudai a cumprendi, a bivi, a arraxonai in contu de su chi seus e de su chi pensaus chi siat Deus. E sa vida de cussus babbus mannus no est de genti santica; ma est vida prena cun bellesas e prantus, cun passus a innantis e asegus!
E Giacobe, chi iat improsau a su babbu tzurpu, est stètiu collionau in su scuriu de sa noti. Cussu chi nd’iat furau su essi primu fillu cun cudda gentilla arrùbia, est collionau apustis de una papada pighendi a sa sorresta manna. Isacu si-ndi fiat acatau de sa faina de Giacobe a pustis de dd’essi beneitu e Giacobe si-ndi acatat sceti a mangianu.
Is antigus podiant nai: a pratu torrau! Su mangianu betit sa luxi e a Giacobe su sentidu. Cussu tziu ge si dd’iat pagau su traballu, ma a manera sua! E cussu si dd’iat nau a su tempus giustu: Gei ses fillu de mamma tua e deu seu tzieddu tuu! Ma Giacobe, chi teniat sanguni callenti, si chèsciat cun su tziu e ddu batallat: Ita m’as fatu! No apu traballau po cussa bellixedda? Poita m’as collionau?
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare