Est comenti a crabu aresti
Comenti potzu bessiri piludu che a cussu crabu aresti de fradi miu? Deu, in faci sua, seu comenti a un angioneddu nàsciu de pagus oras! E chi babbu m’aprapuddat is bratzus o sa schina? prenguntat su fraitzu a sa mamma. E, cun sfinitzu ancora prus mannu, ddi narat: Chi babbu si nd’acatat ca ddu seu collionendi, m’at a frastimai in deretura!
E sa mamma, chistionendi abellu, comenti a cussa genti chi sciri su fatu suu e no tenit dudas in cussu chi fait, dd’arrespundit: Tui abarra chietu! Chi ti frastimat, at a setzi a mimmi, ma chi ti benedixit at arrui totu asusu tuu. Imoi, sighi cussu chi t’apu nau e beti-mì is angionis o crabitus, ca faeus sa brulla a cussu innotzenti de fradi tuu.
Giacobbe intrat in su corratzu, sceberat duus crabitus e ddus bocit in pressi. Ddus scroxat ambaduus e nci portat sa petza a sa mamma, chi dda ponit in su fogu e dda coxinat a sa manera chi praxit de prus a Isacu. In s’interis, pigat sa peddi de cussus crabitus, dda limpiat comenti si spetat e dda ponit asusu de bratzus e tzugu de su fillu, bistendi-ddu puru cun sa bistimenta prus bella chi teniat in su catanau de su fradi mannu. Nosu no ddu podeus intendi, ma su fragu fiat pròpiu de bestiàmini e no de bistimenta de binticuatru! A chini dd’acostàt a ogus serraus, su fragu fiat massimamenti de Esaù.
Duncas, sa mamma ddi ponit me in is manus su pratu praneri cun sa pitàntzia bella e su pani fatu de issa etotu. Totu est prontu po cussa tramperia! Giacobbe, càstiat a sa mamma e intrat a sa tenda, saludendi a su babbu: Saludi, babbu! E cuddu chi fiat tzurpu, ma intendiat s’erba crescendi, ddi narat: Saludi a tui. E chini ses, fillu miu?
E cuddu, agiumai ingullendi su spudu po sa timoria, pispisat: Seu Esaù, fillu tu, su mannu! Apu fatu su chi m’as cumandau pagora. Pesa-ti-ndi, tasta sa petza chi apu fatu e giai-mì sa beneditzioni. Ma su babbu, intrau in dudas, ddi preguntat: Ma comenti as fatu a dd’agatai aici a lestru, fillu miu de su coru? E cuddu, a faci manna, ddi narat: Deus etotu mi dd’at posta anantis. Isacu no si-ndi capiat de cussa faina e ddi narat: Acosta-tì a innoi.
Seu disigendi de ti tocai is bratzus po cumprendi chi ses diaderus Esaù, fillu miu, o no. Giacobbe s’acostat – forsis timendi chi su babbu si podiat fragai sa tramperia – e si fait tocai de Isacu. Cuddu ddi passat sa manu me in is bratzus, in su tzugu, in sa faci e ddi narat: Càstia fillu miu, giai giai no ddu potzu crei ca ses tui. Sa boxi est comenti a cussa de Giacobbe, ma tzertu is bratzus e su tzugu funt de Esaù.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare