Mercoledì, 17 Giugno 2026

Cun linna arba contras a su tziu

Stallau chi nd’iat su tallu suu cun pegus pintus, nieddus o amanciaus de cussu de su tziu, iat fatu segundu una faina antiga chi oi, forsis, no nci arrennesceus mancu a cumprendi. Dònnia borta chi brebeis o crabas andànt in calori, Giacobbe cuncordàt truncus de linna sperraus in mesu e ddus sterriat in terra.

Candu unu crabu o unu mascu fiant in su momentu de sa currimenta, Giacobbe ddus poniat a faci de cussus. Is matas chi sceberàt po cussa faina fiant mendula, plàtanu e linnarbu. Si cumprendit ca totu e tres funt matas de linna arba e crara e forsis est custu su motivu de cussa faina. In sa lìngua ebràica su nòmini de su tziu de Giacobbe, chi dd’at collionau una pariga de bortas e de su chi si-ndi-est stèsiau, Làbanu, bolit nai pròpiu arbu. Duncas su chi si contat chi fait Giacobbe est una spètzia de brulla chi pertocat a su tziu etotu.

A issu dd’at lassau is pegus arbus, poita de cussus ndi ddoi at de prus chi no cussus amanciaus, nieddus e pintus. Invècias, cun d-una bribba de sabori antigu mudat su chi est arbu in s’imbressi: sa richesa de su tziu passat a issu, su crarori de Làbanu de essi su meri andat in manu a su nebodi, sa malesa chi eus connotu de cussu fraitzu est prus manna in su fillu de sa sorri, Rebeca. Insaras, su scritu no s’est contendi sceti calincuna cosa chi no cumprendeus prus – cun truncus de linna sperraus e fainas stravanadas – ma s’est amo stendi comenti si mudat sa parti de su pòberu.

Eus a podi nai ca s’arroda girat e sa richesa impòberat po chi pensat de fai cussu chi bolit contras a is àterus. Tzertu, ca custus contus funt scritus de chini s’est postu a s’ala de Giacobbe e no de su tziu e, duncas, contant su mori de Làbanu.

E po fai a cumprendi ancoras mellus chi totu cussa imbusteria fata contras a su tziu e a su beni suu fiat giusta, narat sa Bìbbia chi dònnia borta chi is pegus fiant fortis ddus poniat in su tallu suu e candu cussus fiant debileddus e lenus nci ddus sceddàt de su suu po ddus ghetai a cussu de su tziu. Duncas, is pegus de issu sighiant sèmpiri de prus a essi fortis e amueddaus.

A pustis de una pariga de librus e de medas contus, Anna, sa mamma de su profeta Samueli – chi no nci arrennesciat a tenni fillus e de issa si nd’arriiat s’atera pobidda de Èlkana – narat in su cantu chi dd’ant postu in buca: Deus fait morri e fait bivi, fait calai in digràtzia e torrai a artziai. Deus torrat a pòberus e a arricus, t’abasciat e ti-ndi-pesat. No tocat a scaresci ca sa Bìbbia contat stòrias de genti chi teniat sanguni e petza e no pregadorias devotas de àngelus!

MAC


E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

 

 

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon