• #inlimba
• #Sardo
• #Imprentas

Su messàgiu de sa Pasca de s’Ispìritu Santu 

Domìnigu passadu, 8 de làmpadas, amus afestadu sa Pasca de s’Ispìritu Santu o s’Ispìritu Santu, una de is dies nòdidas prus de importu de su calendàriu cristianu. S’afestat semper chimbanta dies a pustis de Pasca Manna e marcat su cumprimentu de su mistèriu de sa Pasca cun su donu de s’Ispìritu Santu a is Apòstolos.

Est una festa de lughe, de bentu e de fogu, tres sinnos chi iscòviant sa presèntzia bia de Deus in s’istòria de s’umanidade. Su faeddu Pentecoste arribat dae su grecu pentēkostḗ, chi bolet nàrrere sa de chimbanta (dies). A primìtzios fiat una festa ebràica chi ddi naraiant Shavuot e regordaiat su donu de sa Lege a Mosè in su Sìnai.

Pro is cristianos, imbetzes, sa Pasca de s’Ispìritu Santu bolet regordare sa nàschida de sa Crèsia, pro ite ca est sa die chi s’Ispìritu Santu fiat caladu a is Apòstolos, donende-ddis sa fortza e s’atrivimentu de essire e de annuntziare su Vangèliu a totus, propassende sa timoria e is barrancos linguìsticos e culturales.

Su chi podimus lèghere in is Atos de is Apòstolos est un’acontèssidu ispantosu: unu bentu forte aiat suladu is sa domo in ue fiant is Apòstolos, batende limbas de fogu chi fiant caladas a subra de is presentes. Su bentu est sa fortza chi non si biet de s’Ispìritu Santu chi movet onni cosa, mentras su fogu inditat sa passione, sa lughe e sa purificatzione.

Sinnos, custos, chi si regordant semper in is liturgias e chi non podent mancare in is pinturas e isculturas chi faeddant de sa Pasca de s’Ispìritu Santu. Sa cosa curiosa e chi nde faghet essire a pìgiu sa richesa de sa limba sarda est chi, segundu is cussòrgias de Sardigna, custa festa dd’inditant cun nùmenes diferentes: Pasca de s’Ispìritu Santu o Festa de Santu Ispìritu, comente amus naradu, ma fintzas Pasca de Frores o Pasca de Rosas o Pasca Frorida o Pasca Intecosta (o Antecosta, Ncosta).

In calicunu logu ddi narant fintzas Pasca de maju o Pasca de is Perdonos. Una festa sentida meda in s’Ìsula nostra puru e chi, in dae in antis de custa richesa manna de nùmenes, diamus dèpere arremonare cun su nùmene sardu suo, in pasa de s’imprèstidu italianu Pentecoste.

Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22

A cura di Antoni Nàtziu Garau

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Sa nàscida de is duus fradis (parte 2)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Acanta de unu putzu (parte 12)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Load More...