Sa Bibbia frorigiada

• #inlimba
• #Sardo
• #BibbiaFrorigiada
• #Imprentas

Comenti a sèmpiri, ddu frigat su fraitzu! 

Su pani fiat spaciau in dònnia logu, poita sa sicànnia fiat mala meda. S’Egitu e totu sa terra de Canaan fiant prangendi de coru po su fàmini. E comenti fai? Comenti si-ndi scabulli de custa pesta? Giusepi iat pediu totu su dinai de s’Egitu e in sa terra de su babbu, a càmbiu de su trigu chi issus comporant. Su trigu dd’iat chistiu, segundu su contu de sa Bìbbia, me in is annus de abbundàntzia.

E imoi ddu bendiat e faiat su dinai po podi campai a totus. Ma candu su fàmini fiat stètiu meda, sa genti egitziana fiat bènnia a pediri a Giusepi: E imoi est ora de si torrai su pani, ca teneus fàmini. Toca, boga su màndigu, ca si seus tzachendi de fàmini.

E Giusepi, fraitzu comenti fiat, ddis narat: Su màndigu est prontu, ma bosàterus mi depeis donai su bestàmini chi teneis: cuaddus, brebeis, bacas, molentis. E Giusepi nci fiat arrennèsciu a torrai trigu po dònnia pegus de bestiàmini chi iat arriciu. Gei no dd’iat fatu po debadas! Ma su màndigu spàciat e sa genti torrat a tenni fàmini.

Duncas, narat su contu de sa Bìbbia (Gen 47,18ss.), sa genti torrat anca est Giusepi e si chèsciat: Eus donau a vissignoria totu su chi teniaus: bestiàmini de dònnia arratza e imoi no tenues nudda. Su chi s’abarrat est su nudda, est su fàmini, est sa poberesa. E duncas, ita si torras? Gei non s’as a lassai morri de pòberus e de tzeracus! Chi ses diaci de coru interessosu, piga-si-ndi sa terra chi s’est abarrada e fai-sì ponni laori po ti pagai de s’agiudu. Ti bendeus sa terra nosta po si fai bivi.

E issu, pagu timorosu, si ghetat a s’ossu e si ddu pigat. Pensat e fait: Ddu còmporu totu e fatzu su chi portu in conca. Totu custa terra depit essi de su faraoni (e duncas, sa mia). Sceti sa terra de is satzerdotus no at a essi sa mia! Ant a essi scofaus… opuru funt issus a essi scritu custa cosa, apustis de annus o sèculus, po amparai sa terra insoru.

E sa genti fiat abarrada prexada de sa detèrmina de Giusepi, poita totus dd’iant bantau po su chi iat detzidiu. Una cosa bella chi iat donau a papai a totus. Is predis no si fiant fatus frigai, sa genti bona dd’iat collionada. Apustis de tempus, Giusepi iat nau a totus: Gei ddu scies totus! Apu comporau oi etotu sa terra de bosàterus po su faraoni. Po issu fiat e a issu dd’eis bèndida. Abarrai sulenus. Duncas, alliai su sèmini e seminai sa terra. Faei-ddu luegus e no trigheis. Ma, candu eis a messai, cincus partis ant a essi po su faraini e cuatru po bosàterus! (Ndi ddoi ammancat una: e po chini at a essi?).

E sa genti ddi narat: Candu mai dd’eus a nai chi no, chi s’at sarvau sa vida. Dònnia cosa chi si narat est lei e a nosu s’andat beni meda. Giusepi s’at sarvau de su fàmini e duncas ddu sigheus.

E Giusepi, a tenori de custa lei chi iat pesau, dònnia annu iat sighiu a fai sa pròpiu cosa. Apustis de custa faina de Giusepi, Giacobbe si fut ammaladiau meda e fut acanta de si morri. No boliat morri in Egitu e, duncas, iat circau dònnia manera po si-nci fai interrai in Canaan… Eus a biri!

MAC 

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Sa nàscida de is duus fradis (parte 2)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Acanta de unu putzu (parte 12)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Load More...