Giacobi atòbiat a su faraoni
Si fiat arrecumandau Giusepi cun su babbu e cun is fradis de nai, candu su faraoni ddus iat atobiaus: Seus pastoris de bestiàmini e seus bènnius po pasci in custa terra (46,34). Ma comenti sciit fai issu, de sèmpiri, cuncordendi is fainas e faendi a manera chi totu siat comenti narat issu, andat anca est su faraoni e ddi narat: Babbu miu e is fradis mius funt arribaus de sa terra insoru, chi est sa terra de Cànaan, cun pegus de brebeis e cun bestiàmini mannu e cun totu su beni che teniant innia. Imoi s’agatant in cussa terra bella de Goshen (47,1).
E luegus pigat cincu de cussas personis chi fiant in sa trupa de is fradis e ddus batit a su faraoni, chi ddis pregontat luegus: E ita est s’arti de bosàterus? Ita traballu faeis? E issus faint comenti ddis iat nau su fradixeddu: Seus pastoris de brebeis e seus tzeracus tuus, nosu e is babbus nostus.
E sighint: Seus bènnius no comenti a meris o genti chi si bolit comporai sa terra, ma comenti a biddaforesus chi pascint in su tempus giustu e apustis si-ndi torrant a andai. Seus comenti a cumpàngius in tempus de tramuda, poita in sa terra nosta ddoi at fàmini e mancat sa possibilidadi de pasci e de bivi.
Is duus versus chi sighint in sa Bìbbia, cincu e ses, tenint duas maneras diferentis de essi scritus in sa Bibbia in ebràicu e in cussa in grecu. Comenti a sèmpiri is duas traditzionis podint presentai calincunu fueddu de diferèntzia, medas fueddus diversus o contus chi no torrant paris.
Innoi s’òrdini de is fueddus e de is cosas chi si narant est diferenti, amostendi a chini ddus ponit unu acanta de pari a s’àteru chi po tempus meda no esistiat unu contu sceti de sa Bìbbia, una manera ufitziali de dda scriri, ma prus maneras.
Sceti in d-unu tempus apustis s’est circau, de is èbreus, de ponni impari totus cussas traditzionis chi fiant de importu sena de nci scavulai nudda a foras. Sa cosa bella est chi est stètiu comenti sciit fai una brava meri de domu: pigat su chi tenit, mancari siat de màndigus diferentis, e ddu ponint impari po pesai sa famìllia. Duncas, no una faina po ponni impari traditzionis, o una avatu de s’àtera, ma fai bivi e pesai su pòpulu chi depiat ligi cun cussu chi si fiat arriciu de is babbus mannus.
Ma sigheus su contu de oi. Si torrat a nai in àtera manera sa pròpiu cosa de innantis: Giacobi e is fillus tenint su permissu de abarrai in terra de Goshen e de pasci ingunis. In prus, chi ant a depi pigai finas su bestiàmini de su faraoni e ddu depint atendi. Cussa terra de Egitu ddus podit acasagiai in is terras suas.
S’arrespusta de Giacobi a sa pregunta de su faraoni in contu de s’edadi sua fait pensai, poita est agiumai profetzia de su chi at capitai e a cantus annus at a morri prus giovaneddu de su babbu e de s’ajaju: sceti centutrinta! Si cumprendit chi is annus po sa Bìbbia, po is antigus e finas po medas pòpulus de su mundu africanu e de s’Àsia no funt chistioni de anagrafi o de libru comunali, ma funt significu de sabidoria, de vida, de cumpetèntzia, de beneditzioni de Deus. Duncas, no si spantant cussu centutrinta annus.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare