Gei fiat ora de ddu nai!
Chini at contau e scritu is contus de sa Bìbbia at scìpiu imperai totus is ordìngius mellus de su sciri nai is cosas cun sabidoria. Difatis, no est sceti a nai is cosas cun is fueddus giustus, ma prus a arrandai sa lega po essi de interessu e de imparu.
Duncas, su de si firmai cun d-una scena o de fai passai tempus innantis de nai una cosa est arti de chini sciit contai. Finas a imoi, apustis de essi lìgiu seti capìtulus, is fradis no ant ancora arreconnotu a Giusepi e funt in cussu aposentu timendi a cussu meri chi ddus at stratallaus e ddus est amalatzendi.
Giuda at pravau a ddi fai mudai idea po no ponni in presoni a Beniaminu po cussu calixi furau, ma ddoi at a essi arrennèsciu? Su capìtulu corantacincu s’amostat a Giusepi chi si fait connosci de is fradis. Apustis de cussa lega de Giuda, no nci-dda fait prus a s’aguantai cuau.
Narat: Bessei-nci totus de innoi! E nemus fiat abarrau in cussu aposentu, foras de Giusepi e de is fradis. Cussu si fiat postu a prangi meda e iat tzerriau a forti comenti si fait candu unu depit bogai a foras su chi tenit arrèsciu de meda. In prus de su significu teològicu e spirituali, tocat a biri su valori de comenti su chini contat sciit cumprendi s’ànimu de s’òmini.
Si narat ca est una letura psicològica de su chi si bolit contai. Innoi Giusepi fai biri su chi est in su coru e in su logu prus fungudu de su coru etotu. Cussu tzèrriu de prantu est una pedidura de agiudu chi arribat de s’ànimu de Giusepi e pregontat s’ànimu de is fradis.
Forsis po custu sa Bìbbia scriit: Is egitzianus iant intèndiu cussu prantu e totus iant scìpiu. Cussu dolori, chi tenit arraxinis in totu sa stòria de Giusepi e de su pòpulu suu, depit essi connotu. Non est faina de cuai, comenti giai iant fatu is fradis cun su babbu in contu de sa bèndida de Giusepi, ma tocat a ddu fai sciri.
Est su chi narant is terapeutas: tocat a bogai a foras su chi si pesat e si acapiat. Sceti in cussa manera si podit sanai. E Giusepi no prangit sceti, ma narat chini est. Chi si fiat finas a imoi postu sa màscara e iat aguantau su nòmini egitzianu, imoi torrat a essi su chi est: Giusepi.
E narat a is fradis, e forsis a issu etotu: Deu seu Giusepi! Eus a nai ca fiat ora! Is fradis parit ca no ddu podint arreconnosci, poita cussu fradi parit mudau meda de comenti fiat innantis. Si faiat mannu e prus mannu finas de su babbu; imoi, invècias, podit essi su chi est. De meri de totu est torrau a essi Giusepi, su fradi. Ma at a essi sulenu o inchietu cun issus? Ant a podi abarrai in paxi o dd’ant a depi timmi?
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare