Dònnia sostri prenu a cùcuru benimindi
Comenti fiat arrennèsciu a spiegai su dòpiu bisu de su faraoni, sa vida de cussu giovaneddu fiat mudada po sèmpiri. Su faraoni si fiat fatu pigai su coru de cussu giovaneddu chi, cun pagus fueddus e cun calincunu oghitu, nci fiat arrennèsciu a guadangiai totu. Chi su segretu fiat sceti agatai a un’òmini capatzu de chistiri in tempus de abbundàntzia e partziri in tempus de sicànnia, sa detèrmina de pigai dda teniant a innantis.
Ma po sa Bìbbia non bastat sceti sa sabidoria segundu su naturali de is òminis, ma ddoi serbit sa sabidoria de Deus etotu. Po cussu su faraoni narat a is consilleris cosa sua: Eus a podi agatai a un’òmini comenti a custu, innui si podit agatai su spìritu de Deus? Parit chi nerat chi no est possìbili a fai una cosa diaci sceti cun s’intelligèntzia, ma serbit s’interventu de Deus puru.
E in d-una sotziedadi innui dònnia pòpulu tenit su Deus suu, sa pregonta est de importu mannu. Su ligidori de sa Bìbbia si pregontat chini depit essi su Deus chi depit intervenni: su de su faraoni o su de Giusepi?
E sa Bìbbia, chi est scrita de ebreus po ebreus, non timit a donai sa torrada a sa pregonta, po buca de su faraoni etotu: Poita Deus etotu t’at fatu sciri totu custu chi s’as nau tui, e nosu dd’eus scìpiu po mèritu tuu, no eus a agatai a nemus prus abistu e captzu de tui etotu. Tui etotu as a essi su meri e a is detèrminas tuas totu su pòpulu s’at a movi. Totus ant a ponni in menti a tui, ma deu apu a abarrai prus mannu de tui, po sa cadrea innui setzu apu a essi sèmpiri prus mannu de tui.
E si cumprendit chi depiat stugiai da fortza e sa potèntzia sua. Ddi narat: Imoi ti giau s’aneddu cosa mia e ti bistu de dònnia fortza in totu s’Egitu. Artziau a carru chi sias, as a cumandai a totus e nemus t’at a depi stronciai. De oi ti pòngiu unu nòmini egitzianu, Safnat-Panèach, e as a essi comenti a su faraoni po totus.
In cussu tempus Giusepi teniat trinta annus sceti e, de insaras, iat cumentzau a bisitai sa terra d’Egitu e a cumandai asusu de cussas terras. De cussa ora iat cumentzau a chistiri dònnia beni e dònnia màndigu, po ddu podi partziri in tempus de fàmini. In seti annus de abbundàntzia, su laori fiat stètiu ancora de prus e dònnia sèmini iat batiu ancora de prus de dònnia tempus.
Cun cussu giovuneddu a meri, sa terra pariat de tenni gana de produsi ancoras de prus de dònnia annu e dònnia sostri de domu o de su Stadu fiat prenu a cùcuru. Po s’Egitu no abastàt a preni a rasu, ma a cùcuru comenti si faiat cun trigu, cìxiri e pisu. Prus si chistit e mellus est.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare