Circa a un’òmini sàbiu e capatzu
Intèndiu chi iat su contu de is bisus de sa buca de su faraoni, Giusepi iat cumprèndiu de podi otenni calincuna cosa de cussa possibilidadi. Fiat nàsciu e crèsciu acumpangiau de sa bonasorti e su babbu dd’iat fatu bivi comenti e chi fessit su primu, s’ùrtimu e s’ùnicu fillu.
Duncas, iat imparau beni ita boliat nai a essi stimau. Imoi su faraoni dd’iat contau is bisus e fiat abetendi sa torrada de Deus e sa sua. Insaras Giusepi si ponit in pàsiu e dd’arrespundit: As tentu fortuna e ses beneditu de Deus. Issu etotu t’at fatu fai custus bisus po ddi nai su chi depit acontessi in custa terra de imoi a catòdixi annus. Su chi as bisau no funt duus, ma est unu sceti in duas facis. Is seti bacas bellas e pàscias e is seti spigas funt seti annus. Comenti a is bacas e a su trigu, ca fiant grassas e prenu, diaici ant a essi cussus annus chi funt arribendi a custa terra. No ti-ndi scarèscias chi Deus etotu ti dd’est narendi innantis chi siat, poita issu non torrat asegus candu si ponit in conca de fai calincuna cosa. E dd’at a fai. Funt arribendi seti annus chi sa laurera at a essi bella e prena; s’at a podi papai cun prexu e cun alligria, ma at a tocai a ndi chistiri puru de cussu chi sa terra at a donai. No tocat a sparanniai, ma nimancu a sperditziai.
S’arrejonu est cussu chi si imparat in famìllia: candu su traballu est meda e donat sa possibilidadi de fai calincunu soddixeddu in prus, no tocat a nci-ddu scavulai in cosas de pagu contu, ma tocat a ndi ponni a parti. E su chi balit po una domu e una famìllia, balit po una butega, po una sienda, po una bidda, po una regioni e po unu Stadu.
A sperditziai si fait in pressi e no ddoi bolit conca, ma a chistiri est faina de genti sàbia. Duncas, apustis de cussus seti annus de benis a scavuladura – ma chi no si-nci depint scavulai – ant a arribai seti annus de fàmini a tzugu. Cussu fàmini chi at a arribai, at a fai scaresci s’abbundàntzia de is seti annus innantis e sa genti at a sunfriri meda finas a arriscai de morri de fàmini.
E Giusepi sighit non cun su significu, ma cun su chi at a tocai a fai: Po si sarvai de cussu dannu mannu, su faraoni depit agatai a un’òmini sàbiu e capatzu, chi nci arrennèsciat a ponni a parti in su tempus de abbundàntzia e chi torrit a partziri in su tempus de fàmini. Sceti diaici sa terra d’Egitu s’at a podi sarvai e at a podi essi logu de sarvesa po àterus pòpulus. Duncas, circa a cussu òmini e sceberandi a àterus po fai controllai in dònnia zona su chistimentu de su beni, poita no ddoi siat chini ddu fait e chini no ddu fait.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare