Su babbu est comenti a mortu de dispraxeri
Ghetau a funtana sica, si setzint a papai. Mentras fiant papendi, alloddus una pariga de cuddus chi biàgiant de unu logu a s’àteru po bendi animalis, cosas e a òminis. Cussus fiant Ismaelitas, fillus de fillus de cuddu Ismaeli, fillu de Abramu, chi nci-dd’iat stesiau su babbu po no ndi furai a su fillixeddu de coru, Isacu, su cumandu.
Su chi fiat acontèssiu a cuddu, est acontessendi a custu. Candu su babbu, nci-dd’iat bogau de domu cun sa mamma, Agar, tzeraca de Sara, pobidda de Abramu, issus fiant acanta de si morri in su desertu sena de àcua de bufai e s’àngelu ddus iat agiudaus e sarvaus (Gen 21,8-21). Imoi, tocat a Giusepi a essi stesiau de is fradis, e ghetau a manu de genti chi dd’at a bendi po tzeracu.
Sa vida comenti girat e fait girai! Cussus Ismaelitas fiant andendi faci a Egitu cun is cammellus càrrigus de dònnia beni de Deus e prendas mannas. (Is stùdius archeològicus s’ant nau chi in su tempus innui est postu su contu de Giusepi, duamilla annus innantis de Gesugristu, is cammellus no fiant ancoras masedus e no ddus imperànt po biagiai.
Duncas, chini at tramudau is contus antigus, at bòfiu ponni particularis acanta a sa vida de chini ascurtàt, po fai de su contu de Giusepi una cosa prus acanta). Insaras, candu su fradi prus mannu de totus, Giuda, biit a cussus bendidoris, ddi benit s’idea e ddu narat a is fradis: Candu mai eus a bociri a fradi nostu e si pigaus curpa de su sànguni suu! Tocai, ddu bendeus a cussa genti e no ddi faeus dannu, poita est fradi nostu!
Benimindi, s’idea chi at tentu: sigomenti est fradi, no ddu depeus bociri, ma ddu podeus bendi comenti a tzeracu. E is fradis dd’ascurtant e ddu bendint a cuddus bendidoris de Madian (chi prima in su contu fiant Ismaelitas!). Ndi tirant a sa buca de su putzu a Giusepi e si-ddu bendint po binti soddus de prata.
In custa manera, Giusepi est calau a Egitu e ingunis at a cumentzai sa stòria cosa sua, chi totus connosceus. Fatu custu, Ruben no ddoi fiat; torrau a ingunis, currit a sa funtana po ndi tirai a su fradixeddu e no dd’agatat e fait burdellu mannu a is fradis. Ma cussus pigant sa besti de Giusepi e dd’imbrutant de sànguini de unu crabitu chi iant bociu.
No tenendi s’atrivimentu de ddu nai a su babbu, ddi mandant sa besti e cuddu dd’arricit. Si fait unu prantu mannu e narat chi una bèstia mala si ndi-dd’at papau. Fait su lutu e ddu pensat mortu. Ma issu etotu si pensat mortu, poita fiat su fillu stimau, su fillu preferiu, su fillu de sa pobidda stimada, Rachele.
MAC