Sabato, 02 Maggio 2026

Su babbu est comenti a mortu de dispraxeri  

Ghetau a funtana sica, si setzint a papai. Mentras fiant papendi, alloddus una pariga de cuddus chi biàgiant de unu logu a s’àteru po bendi animalis, cosas e a òminis. Cussus fiant Ismaelitas, fillus de fillus de cuddu Ismaeli, fillu de Abramu, chi nci-dd’iat stesiau su babbu po no ndi furai a su fillixeddu de coru, Isacu, su cumandu.

Su chi fiat acontèssiu a cuddu, est acontessendi a custu. Candu su babbu, nci-dd’iat bogau de domu cun sa mamma, Agar, tzeraca de Sara, pobidda de Abramu, issus fiant acanta de si morri in su desertu sena de àcua de bufai e s’àngelu ddus iat agiudaus e sarvaus (Gen 21,8-21). Imoi, tocat a Giusepi a essi stesiau de is fradis, e ghetau a manu de genti chi dd’at a bendi po tzeracu.

Sa vida comenti girat e fait girai! Cussus Ismaelitas fiant andendi faci a Egitu cun is cammellus càrrigus de dònnia beni de Deus e prendas mannas. (Is stùdius archeològicus s’ant nau chi in su tempus innui est postu su contu de Giusepi, duamilla annus innantis de Gesugristu, is cammellus no fiant ancoras masedus e no ddus imperànt po biagiai.

Duncas, chini at tramudau is contus antigus, at bòfiu ponni particularis acanta a sa vida de chini ascurtàt, po fai de su contu de Giusepi una cosa prus acanta). Insaras, candu su fradi prus mannu de totus, Giuda, biit a cussus bendidoris, ddi benit s’idea e ddu narat a is fradis: Candu mai eus a bociri a fradi nostu e si pigaus curpa de su sànguni suu! Tocai, ddu bendeus a cussa genti e no ddi faeus dannu, poita est fradi nostu!

Benimindi, s’idea chi at tentu: sigomenti est fradi, no ddu depeus bociri, ma ddu podeus bendi comenti a tzeracu. E is fradis dd’ascurtant e ddu bendint a cuddus bendidoris de Madian (chi prima in su contu fiant Ismaelitas!). Ndi tirant a sa buca de su putzu a Giusepi e si-ddu bendint po binti soddus de prata.

In custa manera, Giusepi est calau a Egitu e ingunis at a cumentzai sa stòria cosa sua, chi totus connosceus. Fatu custu, Ruben no ddoi fiat; torrau a ingunis, currit a sa funtana po ndi tirai a su fradixeddu e no dd’agatat e fait burdellu mannu a is fradis. Ma cussus pigant sa besti de Giusepi e dd’imbrutant de sànguini de unu crabitu chi iant bociu.

No tenendi s’atrivimentu de ddu nai a su babbu, ddi mandant sa besti e cuddu dd’arricit. Si fait unu prantu mannu e narat chi una bèstia mala si ndi-dd’at papau. Fait su lutu e ddu pensat mortu. Ma issu etotu si pensat mortu, poita fiat su fillu stimau, su fillu preferiu, su fillu de sa pobidda stimada, Rachele.

MAC

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon