Sa Bibbia frorigiada

• #inlimba
• #Sardo
• #BibbiaFrorigiada
• #Imprentas

S’infra manna fait nasci tìrria 

In tempus antigu unu a dexeseti annus no fiat prus unu piciocheddu. Si cumetzàt a traballai a cincu o ses annus e medas fiant cussus piciocheddus chi sighiant is pegus de brebei o chi mirànt bacas e porcus. Duncas a dixeseti annus unu fiat prontu a si cojai o a pesai famìllia. Po is fèminas totu cumetzàt prima puru.

Sa Bìbbia si narat (Gen 37,2-3) chi su fillu de Giacobbe, Giusepi, a cussa edadi pasciat su bestiàmini de su babbu. No fiat solu, ma cun is fradis nàscius de is duas tzeracas, Bilah e Ziplah: Dan e Nèftali, Gad e Aser (Gen 35,25-26). Ma cussu piciocu no est mancu farra de fai òstias e ddi praxit a murrungiai contras a is fradis etotu.

Duncas, andat anca est su babbu e ddi contat is malesas chi cuddus faint. No est chi siat cosa bella meda su de torrai a nai is tròddius chi s’intendint. Ma s’ebràicu no fait cumprendi beni chi is tròddius funt de is fradis o de cussu acotzau de fillu. Difatis, su babbu fait fillus e fillastus, poita a Giusepi ddu stimat prus de totus e no parit de essi una cosa agradèssia a is fradis. In prus de essi stimau de su babbu, Giacobbe dd’at fatu fai e dd’at donau unu bestiri a mànigas longas chi ddi fait pensai de essi su prus de importu.

E, chi unu babbu si-nd’acatat chi tra is fillus ddoi est disamistadi po is preferèntzias, depit circai de no ndi fai. Invècias, su chi est stètiu prefèrriu de sa mamma, no at imparau nudda de sa vida. Dònnia preferèntzia fait nasci briga. Ddu sciiaus giai de Cainu e Abele, de Isacu e de Ismaele: e su contu torrat paris paris.

At a imparai cras s’òmini a no torrai a arrui po sa pròpia pedra! E cussa stima de Giacobbe po Giusepi, no fiat bida dereta de is àterus fillus, duncas cumentzant a no ddu podi biri, a ddu tirriai e no ddu fueddai prus cun amistadi. Forsis, comenti candu calincunu s’at fatu arrevesa e disigiaus vengàntzia manna.

E mancai biendi cussa tìrria de is fradis, Giusepi parit de tenni meda infra e de si dda crei prus de is àterus. Chi a su cani ddi tiras sa coa, cussu ti mussiat. E chi sighis, ti-ndi tirat sa peddi. Giusepi no s’acuntentat de tirai sa coa a is fradis, ma si-ddus inimigat ancora de prus cun is contus chi narat. Apu fatu unu bisu! Fiaus faendi impari mànigas in su sartu, candu sa màniga cosa mia si-nd’est stantargiada e est abarrada in pei; in s’interis sas de bosàterus si funt crocadas a ingìriu de sa mia, comenti a dda saludai cun respetu. E is fradis, infrascaus po cussus fueddus, ddi narant: Ti ses postu in conca de si cumandai tui? E ddu tìrriant ancoras de prus.

MAC

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Sa nàscida de is duus fradis (parte 2)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Acanta de unu putzu (parte 12)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Load More...