Est su tempus de dd’atobiai
Passada finas sa batalla cun Deus, a Giacobbe dd’abarràt sceti de atobiai a su fradi. Iat cuncordau su progetu po no si fai bociri de cussu e po no perdi a chini stimàt de prus: a Rachele e a su fillixeddu, Giusepi. Duncas, a mangianeddu biit de atesu a su fradi arribendi a cuaddu cun cuatruxentus òminis: gei fiat pagu!
Chi fiat ancora inchietu, ddus iat a ai pòtziu pistai che su sali. Insaras, Giacobbe pigat a is tzeracas cun is fillus insoru e ndi fait una cambarada innantis a totus; asegus ponit a sa pobidda Lia cun is fillus e a palas de totus a sa sposa stimada, Rachele, cun su fillu de sa becesa, Giusepi. Iat giai pensau (Gen 22,12) de spartzinai a pobiddas e a fillus po poderai s’arrennegu de cussu fradi aresti. E cussu, sena de si fai biri timorosu, si ponit a càbudu de sa cambarada e dd’abetat. No abarrat firmu, ma s’aterrat seti bortas comenti e chi fessit a faci de Deus.
Giacobbe no iat lassau sa capatzidadi de cumprendi a su fradi e de ddi fai fai cussu chi teniat in coru. Esaù lompit anca est su fradi, dd’imprassat, si-nci ghetat a su tzugu, ddu basat e prangit cun cussu. (Est sa pròpia filera de verbus chi at a imperai su Vangelu de Luca po contai su chi fait cussu babbu de sa paràbola cun su fillu chi si-nci fiat andau de domu cun su dinai e, apustis, fiat torrau po fàmini, in su capìtulu de cuindixi). Prantu chi essint, Esaù pesat sa conca e biit totu cussa genti e preguntat: E fillus de chini funt custus? E ita ti funt a tui?
E Giacobbe ddi narat: Funt is fillus chi m’at donau Deus, poita m’at sceberau comenti a su tzeracu suu. E comenti e chi fessit giai totu studiau e progetau a fini a fini, is duas tzeracas s’acostant a Esaù, cun is fillus insoru, e si-nci ghetant a terra po ddu saludai. Apustis ddu fait Lia cun is fillus de issa. E, a ùrtimu, si-nci ghetat finas Rachele cun su filixeddu Giusepi. Totus a fai cussu chi iat fatu su babbu mannu e chi fait praxeri a cussu fradi arrennegosu. Nara-mì una cosa: ita est totu cussu beni chi apu biu benendi a innoi?
E Giacobbe, margiani bellu, ddi narat: Est su chi apu pesau po tui e po t’apaxiai. E cuddu: Chisti-ddu e aguanta-ti-ddu. Ndi tèngiu giai tropu e no apu a tenni bisòngiu de su tuu. Ma Giacobbe abetiat: No mi fetzas cussu. Seu torrau anca ses tui comenti si fait andendi anca est Deus. Chi t’apu donau cosa, no mi-ndi-dda torru a pigai. Est cosa tua e a tui depit abarrai. Custa borta puru bincit sa sabidoria de Giacobbe e no sa fortza de su fradi, chi s’ammòddiat in pressi. Duncas, s’abètiu de Giacobbe, iat furriau s’idea de Esaù.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare