Lunedì, 04 Maggio 2026

Mancai no fessint agradèssius meda 

Su biaxi fiat cumentzau de diora e duncas ddoi boliat calincunu chi andessit ainnantis po no sballiai su caminu (46,28ss.). Sa Bìbbia si narat chi est stètiu Giuda a andai a punta ainnantis e a apubai sa terra de Goshen. S’arrolu de custu fillu, chi eus giai biu comenti a ghia in sa chistioni de essi responsàbili de sa bèndida de Giusepi, no est cosa de pagu contu.

Poita Giuda at a essi su babbu mannu de su regnu de Gerusalemi, chi ddi narànt pròpiu su Regnu de Giuda. Duncas, chini scriit tenit su disìgiu de fai a sciri chi est pròpiu cussu babbu mannu chi at ghiau a is fradis e a su babbu, comenti at a podi fai in dònnia tempus de sa stòria cun is fillus suus.

E difatis at a essi pròpiu su pòpulu de Giuda chi at a tenni importu in Gerusalemi e in su tèmpiu. Goshen s’agatàt in sa parti dereta de su Nilu e fiat su logu prus bellu po pasci e po seminai, ca su frùmini candu bessiat faiat beni a sa terra e duncas fiat su logu mellus de s’Egitu.

Giusepi àrtziat pròpiu a Goshen po atobiai a su babbu e a is fradis e po ddus arriciri in sa terra sua. Su chi benit contau de Giusepi parit de dd’essi giai intèndiu in su Vangelu de Luca: s’amostat a issu, s’atacat a su tzugu suu (e dd’imprassat), ddu basat e prangit a forti a forti.

Po chini s’arregordat, est sa pròpiu manera de sa faina de su babbu cun su fillu prus piticu in sa paràbula de su capitulu cuìndixi. Gei no at a essi chi Gesùs, e Luca in su contu suu, at pensau a custa scena po pesai su contu de cussa paràbula?

E custu parit ancoras prus possìbili candu si ligint is fueddus de Giacobi a su fillu: Imoi mi potzu morri puru, poita apu biu sa cara tua, fillu miu, e apu scìpiu chi ses ancora biu (v. 30). A cantus ddis funt torraus a conca is fueddus de cussu òmini in su tèmpiu de Gerusalemi, candu su babbu e sa mamma de Gesùs nci-dd’ant portau po ddu cunsacrai a Deus?

Lassa-mì, o Sennori miu, andai in paxi, sena prus pensamentu perunu, imoi chi apu biu chi su fueddu tuu est cumpriu (Lc 2,29-30). Sa sighidura de su contu narat una cosa de importu e particulari: Giusepi arrecumandat a su babbu e a is fradis de nai a su faraoni, o a chini ddus iat atobiaus, ca funt pastoris de bestiàmini.

E ita fiat su bisòngiu de arrecumandai una cosa diaci, chi fiant diaderus pastoris de bestiàmini? Si podit pensai chi is egitzianus podiant timmi a cussus chi arribànt de foras, po no essi inimigus o batallantis contras a issus. Giai Giusepi iat imputau a is fradis de essi frassus e genti chi arribàt po scoviai.

Epuru sa Bìbbia scriit chi po is egitzianus totus is pastoris de bestiàmini fiant una scomìniga. Ita bolit nai no ddu scieus de seguru, ma calincunu pensat chi su motivu est ca is ebreus bociant e oferiant a Deus crabitus e angionis, mentras is egitzianus ddu teniant comenti a bestàmini sacru po unu Deus insoru.

In prus, pròpiu su Deus Chnum fiat pintau comenti a unu becu; duncas no pariat cosa bella a essi pastoris. Difatis, in s’ìsula de Elefantina in su Nilu ddoi fiant acanta de pari su tèmpiu de Chnum e su tèmpiu de su Deus de is ebreus.

MAC


E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon