Lunedì, 04 Maggio 2026

Sa vida passat, ma su coru no mudat

A su faraoni dd’iant nau chi is fradis de su fillu de ànima chi si fiat pigau comenti a cumissu mannu po totu s’Egitu fiant arribaus. Sa duda est a cumprendi chi si dd’iant nau po beni o po su mali. A totus faiat praxeri a tenni a cussu tzeracu stràngiu comenti a cumandanti de su trigu e de dònnia màndigu de s’Egitu?

Is egitzianus chi fiant acanta de su meri mannu, ant a essi stètius totus alligrus de cussu piciocheddu o, comenti a sèmpiri in custu mundu, a calincunu ddi fiat pesada sa fèngia e si fiat unfrau? Duncas, no fiat cosa de pagu contu a nai a su faraoni chi àterus stràngius fiant arribaus a Egitu e si-nci fiant torrendi a bidda insoru càrrigus de dònnia gràtzia de Deus.

Ma su faraoni – sèmpiri comenti narat su chi at scritu sa stòria segundu sa parti de is ebreus – no sceti est prexau de cussa genti, ma aciungit a issus benis, trigu e màndigus. In prus, oferit carrus po cussus e po totus is chi funt arribaus e depint torrai a Egitu.

Chi cussa nova fiat donada po su mali, su faraoni dd’iat tirada de fundu de arraxini. Ma su faraoni mandat a nai una cosa chi, po chini sciit sa stòria chi est scrita in su segundu libru de sa Bìbbia, fait tremi. No timeas po s’arroba de bosàterus, poita su mellus de custa terra at a essi de bosàterus.

Est pròpiu su chi narat su cumentzu de su Disterru: Sigomenti su faraoni nou no iat connotu a Giusepi e su pòpulu de Giusepi fiat pesendi tropu forti, iat pensau de fai bociri a is maschiteddus chi nasciant. Duncas, in buca de su faraoni si ponit una cosa chi at a essi sa timoria de su faraoni in fatu.

E scieus dònnia dii, finas oi, cantu si timit a su stràngiu chi nci arrennescit e chi agatat postu de traballu! Parit ca si-nd’est furendi calincuna cosa, finas a candu no teneus nisciuna gana de ddu fai nosu etotu. A donniunu Giusepi dd’iat fatu cuncordai unu carru e provista po su biàgiu, ma a Beniaminu meda de prus: dinai de prata e cincu parigas de bestiris po si cambiai. Su vìtziu de sa preferèntzia no est ancoras bogau.

Ma Giusepi narat a is fradis: Candu seis in biàgiu, m’arrracumandu de no brigai intra de bosàterus. Arratza de cuncetu! E poita depiant brigai? Po su beni? Po sa mesura diferenti tra is fradis e Beniaminu? Po is fueddus chi iant nau a Giusepi o po is fàulas chi iant nau a su babbu in contu de Giusepi etotu? Su tempus est passau, su contu est sighiu, is fradis ant atobiau e connotu a su fradi chi fiat mortu, ma donniunu est ancora uguali a issu etotu. No bastat chi passint diis e annus po mudai su coru e sa vida. E ita at a nai Giacobi, candu at a sciri de su fillu?

MAC 


 

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

 

 

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon