Narai-ddi ca seu su prus forti de s’Egitu
Cussu prantu ammesturau a su prexu de essi torrau a biri a is fradis est s’acabu de unu tretu de sa stòria. Difatis, su contu podiat spaciai cun s’atòbiu intra de issus e sa connoscèntzia chi Giusepi iat fatu de su fradi Beniaminu. Finas sa lega posta in pei de Giusepi podiat essi sa serrada de totu su contu.
Invècias, is fueddus de Giusepi aberrint un’àteru tretu de contu. Difatis, is fradis timint ancora chi Giusepi ddis potzat fai calincuna cosa de malu e Giusepi etotu depit ancora mudai su coru suu. Duncas, chini at scritu custu contu narat chi Giusepi tenit ancora cosa de nai. Movei-sì e torrai anca est babbu miu e narai-ddi custus fueddus de su fillu.
No parint mancu fradis intra de issus e fillus de su pròpiu babbu! Deus m’at fatu essi su meri de totu s’Egitu. Est po custu chi ti pedu (o ti cumandu) de calai a custa terra e de benni a bivi a innoi. No sceti tui, ma totu s’eredeu de sa famìllia nosta. Nci at logu e màndigu po totus; duncas, no timmas a beni luegus e cun prus genti chi podis. Eis a bivi innoi, in sa terra de Goshen, innui si partzit su frùmini mannu, su Nilu, e sa terra est bella po dònnia sèmini. Est terra saliosa e sèmpiri frisca: eis a podi fai su chi boleis e seis acanta mia. Mancant ancora cincu annus a spaciai su tempus de su sicori, duncas apu a pensai deu a bosàterus po no arriscai de diventai pòberus e de si morri de fàmini. Narai-ddu a babbu e baxei a ndi-ddu pigai po ddu betiri a innoi.
E Giusepi sighit sa lega donendi seguresa a is fradis: Abarrai sulenus, ca seu deu a decidi su chi s’apu nau. Mi bideis a craru e m’eis connotu e m’intendeis chistionendi sa lingua nosta, de sa famìllia nosta chi no apu mai scarèsciu.
Su Targum, scritu chi bortat in aramàicu is librus de sa Bìbbia, scriit chi Giusepi narat de fueddai cun issus sa lìngua de su Santuàriu. Est una manera de fai a cumprendi chi sa lìngua imperada est s’ebràicu e chi cussa est diferenti de dònnia àtera lìngua chistionada.
Narai a babbu chi seu s’òmini prus forti de s’Egitu e de si movi a benni a innoi cun bosàterus e cun totu su chi tenit. Si ghetat a su tzugu de su fradi e dd’imprassat a forti e ddu basat; e Beniaminu iat fatu diaici etotu. Giusepi saludat, basat e imprassat finas a totus is fradis suus.
Si ponint a allegai cun issu e ita s’ant a essi naraus? Finas su Faraoni iat intèndiu cussu contu de s’arribu de is fradis de Giusepi e de su chi fiat acontèssiu in domu de issu. E sa stima chi su faraoni teniat po Giusepi, dd’iat tenta po is fradis. Iat mandau a nai de carrigai is molentis insoru de dònnia beni de Deus.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare