Totu sa stòria a fundu assusu
Imoi chi s’at nau ca est Giusepi, s’at a batallai po su chi eus fatu! Diaci ant a ai pensau is fradis, apustis de totu su chi ddis at fatu cun cussus sacus e su dinai cuau e apustis cun su càlixi arresurtau po ponni in presoni a Beniaminu. Ant a ai tìmiu meda.
E ddis depit essi torrau a conca ca dd’iant bèndiu e, cun su babbu insoru, dd’iant fatu passai comenti a mortu. Giai fiat fengiosu a piciocheddu, ita at a essi imoi? E issu: Acostai-sì a mei, fradis mius! De candu seu arribau a innoi, in Egitu, apu pensau meda a totu e a totus. Su pensamentu est stètiu malu meda po su chi m’est acontèssiu e finas po su chi apu fatu deu in domu, contras a bosàterus e contras a babbu. Pensau de essi su prus mannu e po cumprendi seu dèpiu abasciai finas a custa terra de scuriu. Seu arribau tzeracu e imoi seu meri. M’iant fatu artziai a essi su primu de is tzeracus e mi-nci ant ghetau a presoni. M’at tzerriau su faraoni po ddi sboddiai is bisus e su chi no nci seu arrennèsciu a fai a piciocu dd’apu fatu a mannu.
E is fradis fiant ancoras prus spantaus de is fueddus sulenus chi teniat cussu fradi traìxiu. In prus – sighit Giusepi – ia pensau de si-nci ghetai a totus a galera, po si-dda fai pagai po cussu chi m’eis fatu; ma de candu apu biu a Beniaminu, fillu de mamma mia etotu, parit ca Deus m’at pregontau de cumprendi su signìficu no de unu bisu, ma de sa vida mia etotu. Ca medas bortas est fàtzili meda a cumprendi unu bisu, ma est prus pagu fàtzili a cumprendi sa vida, pruschetotu candu est de suferèntzia e de dolu.
Setzendi-sì acanta de is fradis ddis narat: De candu seis arribaus a innoi, sa tristura manna chi tenia s’est mudada a bellu a bellu in serenidadi, poita apu cumprèndiu ca no seu arribau a Egitu sena de unu progetu de Deus. Intamis de essi sa malesa de bosàterus a m’essi mandau a innoi, est Deus chi at imperau cussa detèrmina mala chi eis tentu po cuncordai sa vida a bosàterus, a babbu e a totu sa famìllia nosta. Chi deu no fessi arribau a innoi, e chini s’iat a ai stugiau trigu e benis po campai ancoras po annus meda? Deus no bolit su mali, ma mancu ddu timit. Sciit e s’imparat a ddoi passai in mesu po ddu mudai, po-ndi fai bessiri su mellus de nosu etotu. Po duas bortas seu arrutu in d-una tofa funguda e niedda e po duas bortas Deus mi-nd’at fatu torrai a bessiri. Duncas deu puru si fatzu bessiri de cussa timoria de morri.
Mancu berus ddis est partu a cuddus, mancai calincuna duda fiat abarrada chi fessit un’àtera brulla de cussu fradi chi sciiat comenti cumandai fadendi-sì bonixeddu.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare