Unu tretu de caminu po circai trigu e màndigu
Candu su fàmini iat tocau totu sa terra (connota de chini biviat in su tempus contau de cussas pàginas de sa Gènesi), finas innui fiant is fradis e su babbu de Giusepi mancàt trigu e màndigu. E candu no ddoi est cosa de papai, s’òmini dd’at sèmpiri circada e s’est mòviu po dd’agatai.
Is movimentus de is òminis, su prus, funt nàscius de custu disìgiu e de custu apretu. Duncas, in sa terra de sa beneditzioni, in cussa innui Deus iat mandau a Abramu po ddu preni de dònnia gràtzia, est arribau su sicori mannu. Sa nova chi de trigu in Egitu ndi ddoi fiat a bendi, si spratzinat in pagu tempus e Giacobbe dda benit a sciri. Insaras, tzèrriat a is fillus e ddus fait movi po andai a ndi comporai: No abarreas liri-liri.
Movei-sì e andai a cussa terra de giossu a pigai trigu, ca no est ancoras tempus de morri. Cussus dexi fradis iant cuncordau su biàgiu, lassendi a su fradi prus piticheddu, Beniaminu, su de ùndixi, acanta de su babbu, poita sciiant ca sa vida de issu fiat de importu po su babbu insoru, prus ancoras de candu Giusepi fiat mortu po mori de calincunu animali aresti.
Duncas, pigant e partint comenti a una cambarada de fradis. S’arraxoni si fait pensai ca no ddoi fiat abisòngiu de andai totus; ndi podiant bastai cuatru o cincu po ghiai molentis o calincunu carru. Ma su contu si fait cussa presentada po s’amostai s’atòbiu de Giusepi cun is fradis. Comenti totus dd’iant calau in su putzu e giai totus iant decidiu de ddu bendi, diaici totus ddu depint atobiai.
Arribaus a Egitu, e chini depiant agatai luegus a bendi su trigu? A su fradi, cuddu Giusepi chi iant bèndiu e chi ddus arreconnoscit luegus. Dònnia ligidori cumprendit chi su contu no est crònaca de su chi est acontèssiu, ma est sa manera de fait biri ca nudda est lassau a su tempus, a su chi acontessit acontessit.
Tocat a pagai is contus de sa vida, no po curpa ma po scola de vida. Is dexi fradis, e Giusepi puru, tenint ancoras de si connosci, de si provai a pari, de si perdonai e de si cumprendi. Su contu s’at nau ca si castiànt cun tìrria manna e chi no si stimànt nudda. De imoi a innantis, si faint is contus cun cussa disamistadi.
E Giusepi, candu ddus arreconnoscit, gei no ddus imprassat cun stima manna! Cussu puru depit cresci e depit imparai. Su bellu de sa Bìbbia est chi no ddoi est unu bravu e s’àteru malu: totus depint fai unu tretu de caminu po s’acostai a cumprendi a Deus e ddu depint arriciri in sa vida insoru. E sa manera de Giusepi de stratallai a is fradis (Gen 42,7ss.) at a essi sa sighidura de su contu po si-ndi scabulli, totus, de su chi ant fatu e provau in coru.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare