Tocat a agatai a unu chi ti ddus sbòddiat
Gei no apu a essi deu a fai connosci o a fai cumprendi a is Ligidoris s’importu chi in dònnia tempus ant tentu is bisus me in is relatas intra de sa divinidadi e is òminis. Is bisus fiant comenti a unu momentu innui sa divinidadi podiat fueddai cun s’òmini e ddi fai sciri sa voluntadi sua. In sa traditzioni greca e in cussa romana, no pagu bortas is generalis de s’esèrcitu o s’imperadori abetànt unu bisu po decidi de fai una gherra o de no dda fai.
Esistiant finas tèmpius dedicaus a custa faina: in su logu sagrau a Epidàuro sa genti andàt a dormiri asuta o acanta de s’artari, abetendi su bisu de torrada a sa pregonta chi teniat in coru. Apu stètiu intendi narendi ca calincunu de cussus logus nuraxesus chi nci teneus in s’Ìsula nosta, forsis, serbiat po fai sa pròpiu cosa. Sa Bìbbia est prena de custa faina: su babbu Giusepi (chi seus contendi), su rei Salomoni, finas a santu Giusepi e a is bisus cosa sua.
Candu in su milli-e-setixentus is babus mannus de s’Illuminismu s’iant fatu imparai de no fai contu de is bisus, ca fiant sceti scimpròrius, dotori Freud nd’at torrau a pesai s’importu de is bisus e at nau ca, po cumprendi s’ànimu de s’òmini, tocat a cumprendi e a sboddiai pròpiu is bisus. Ma poita totu cussu valori a is bisus in s’antigòriu?
Poita su bisu est su momentu seguru innui s’òmini no podit pigai sa detèrmina de ita bisai e de ita no bisai. Duncas, is antigus narànt ca fiat Deus etotu chi faiat bisai e fai a cumprendi in su bisu cussu chi, scidu, s’òmini no boliat ascurtai e fai.
E, duncas, su bisu fiat pensau comenti a s’intrada de sa divnidiadi in sa vida de s’òmini, po ddi fai sciri sa voluntadi sua po cussu chi depiat fai o chi no depiat fai e puru po ddi nai su chi iat a essi acontèssiu in su tempus benidori. Comenti giai fatu cun su paneteri e cun su bingiateri (Gen 40), candu Giusepi iat donau sa spiegatzioni de is bisus insoru e iat intzertau, diaici imoi ddi tocat a cumprendi ita bisat su meri mannu, su faraoni.
Duus annus apustis de essi sboddiau is bisus de is cumpàngius de presoni e essi pregontau a su biangiateri de si-nd’arremonai de issu po ndi-ddu fai bessiri de presoni, su faraoni bisàt, ma nemus nci arrennesciat a ddus sboddiai.
E, mancai fessit ingiriau de maistus, de genti de scièntzia, de studiosus de steddus, de sacerdotus chi studiànt su tempus benidori, nemus nci arrennesciat a ddi fai a cumprendi su significu de su chi iat bisau. Sceti apustis de tempus meda, a su bingiateri ddi torrat a conca de cuddu piciocheddu e de sa sabidoria sua in su cumprendi is bisus (Gen 41,9-13). Manda a ndi-ddu pigai de presoni e issu t’at a donai su chi ses circhendi.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare