Gei ddu bolit finas sa pobidda de su meri
Candu unu piciocheddu est bellixeddu meda, gei si sciit chi is piciocheddas ddi currint avatu. E chi issu benit de atesu, mancai me in is mesis de istadiali, su prexu crescit ancoras. A essi bellu e a essi stràngiu, me in is biddas nostas, fiant duas cosas paris po fai arrennegai a totus cussus mascus chi totu s’annu abetànt trìulas e austu po si spassiai unu pagheddu.
In su contu de Giusepi, su meri dd’iat pigau de ogu bonu chi in pagu tempus at pigau dònnia determina in cussa domu, finas a cumandai a totus e a decidi dònnia cosa. E totu su chi faiat andàt beni. Duncas, su meri, Potifarru, ddu stimàt meda e dd’iat lassau fai totu su chi boliat. Ma in cussa domu no ddoi fiat sceti su meri, ma finas sa pobidda e a issa puru cussu piciocheddu ddi praxiat, e comenti! Una dii issa s’acostat a Giusepi e ddi pregontat de si cuai cun issa e de fai impari su chi faint pobiddus e pobiddas.
Ma Giusepi ddi narat chi no dd’at a fai mai. Su meri miu m’at donau totu su chi bollu e potzu fai in domu sua, totu cussu chi issu etotu podit e bolit fai. M’at donau dinai, fortza, tzeracus e bestiàmini de ghiai, ma m’at arracumandau de no castiai a tui chi ses sa pobidda.
Duncas, po arrespetu de issu e de Deus, no apu a corcai mai cun tui. Ma issa, amachiada comenti fiat de cussu giòvanu bellu e capatzu, no abarràt dii sena de provai a ddu fai arrui in sa trassa. No funt pagus is contus chi foras de sa Bìbbia si narant de fainas sìmbilis. E su prus de is bortas serbint a amostai chi, mancai s’òmini o sa fèmina circhint de fai dannu a su chi est beneditu de Deus, no nci arrennescint. Innantis o apustis, Deus intervenit e amparat su beneditu suu. Innoi puru, eus a biri, chi custa est una de is punnas de su contu.
Una dii Giusepi intrat a domu po fai su traballu cosa sua in ora innui no ddoi fiat nemus. Sa pobidda de su meri ddu biit, dd’aganfat a su bestiri e ddi narat cun fortza e disìgiu: Imoi corcas cun mei. Ma cussu fut lassendi sa besti sua in is manus de sa fèmina. Duncas, issa, abarrada mali po s’ùrtimu no, cumentzat a tzerriai a forti: Alliai, alliai. Cussu disgratziau de giovuneddu chi est in domu nosta at circau de mi fai disonori. Mancu mali chi mi seu posta a tzerriai a forti e si-nc’est fuiu, chi no imoi fui prangendi su mali chi mi boliat fai, a mei, sa pobidda de su meri.
No dd’est bènnia sa faci in colori mancu candu at contau totu cussas fàulas a su pobiddu, faendi-sì innotzenti e bonixedda. Diaici, Potifarru nc’iat fatu ghetai a galera a Giusepi cun sa morti in su coru.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare