Chini est beneditu abarrat sèmpiri
Apustis de cussu capituleddu trintotu chi eus circau de cumprendi e de ligi, torrat su contu de su fillu stimau de Giacobbe. Su primu fueddu de su capìtulu in fatu a su trintotu est pròpiu su nòmini suu. Torrat a cumentzai su contu de custu òmini beneditu, e fraitzu issu puru.
Comenti a su babbu, non s’at a lassai fuiri sa possibilidadi de essi sèmpiri a punta innantis de is àterus. Su prexu de essi su primu, su disìgiu de essi meri, sa punna de podi cumandai. Si narat chi unu nascit po cumandai e unu po essi cumandau. Chi custu dìciu est berus, cun Giusepi parit chi si biat beni meda.
Custu piciocheddu parit nàsciu po cumandai e po essi stimau de totus. Difatis, si narat in su capìtulu trintanoi chi cussa genti chi dd’iat comporau dd’iat betiu a Egitu, nci fiat arrennèsciu a ddu bendi a un’òmini de importu mannu: su chi fiat in su coru de su faraoni. No sceti s’agiudu suu o su serbidori mannu, ma cussu chi, forsis, podiat abarrai cun is pobiddas de su meri.
Difatis, s’eunucu fiat su tzeracu sceberau po abarrai cun is pobiddas de su meri e innui su meri iat postu cunfiàntzia manna. E custu Potifarru fiat eunucu e finas cumandanti de is sordaus de su faraoni. Duncas seus chistionendi de una de is personis prus de importu de s’Egitu. Mancai no ddis poneus is parentesis a su chi seus po nai, is legidoris ant a cumprendi etotu.
Su contu de sa Bìbbia no si bolit nai su chi est acontèssiu, ma su chi Deus at fatu e su chi s’òmini at arriciu de sa stòria. Unu scridori de su sèculu binti, Grabbe, iat scritu unu libru chi teniat comenti a coru mannu: su contu non est su chi est acontèssiu (the text is not the event).
Duncas, no s’at a parri spantu chi custu contu non s’agatat in nisciuna de is làcanas egìtzias, ni in nisciunu contu antigu chi no siat sa Bìbbia. No est contu imbentau, ma forsis calincuna manu at aciuntu calincuna cosa po dd’ammanniai e po dd’amostai comenti a esempru po totus e po sèmpiri.
Cussu Potifarru còmporat a Giusepi de cussa genti chi fiat arribada a Egitu e si dd’iat postu in domu. A bellu a bellu cussu iat pigau logu e si fiat fatu stimai de cussu meri finas a candu custu no dd’iat donau s’impreu de essi su primu de is tzeracus e de ddu fai agiumai meri de sa domu sua.
Potifarru no pensàt prus a nudda chi no a su papai suu, a s’àteru ddoi pensàt totu Giusepi. E su meri si-ndi fiat acatau chi totu andàt beni de candu cussu ebreu iat pigau determinas in domu sua. Po custu sa Bìbbia narat chi Deus fiat cun issu. Chi no est sceti una manera de nai, ma su de arreconnosci su chi acontessit in sa vida a chini creit.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare