Candu est tropu, est tropu diaderus
Arribau a su sartu de Sichem, iat cumentzau a fai su banduleri de una parti e de s’àtera in circa de is fradis. Un òmini ddu biit e ddi preguntat: Ita ses circhendi? E cuddu narat: Seu circhendi a fradis mius. Nara-mì innui ddus potzu agatai. E cuddu òmini narat: Nd’ant tirau is tendas insoru de innoi pagora; ddus apu intèndius narendi: Eus andai a Dotan.
Forsis a ingunis funt andaus. Giusepi no si ddu fait nai un’àtera borta e lestru andat a faci a ingunis po circai a fradis suus. Po aciungi unu fueddu nostru: gei ddi pariat diaici de importu a circai a is fradis! Apustis de su chi dd’iant nau e de comenti issu si fiat fatu mannu cun issus, no si cumprendit ita est circhendi de is fradis.
E cussus ddu biint de atesu mannu e, innantis chi s’acostessit a issus, su pensamentu contras a Giusepi no fiat de fradis. Sa primu cosa chi ddus fait fueddai est sa disamistadi po cussu fradixeddu bantaxeri e palleri. Duncas, su primu disìgiu est a si dda fai pagai, finas bocendi-ddu. Candu sa tìrria est manna, su coru si intostat e no ddoi est nudda chi dd’ammoddiit.
Si narant pari-pari: Allei-ddu. Arribau est su meri de is bisus. Tocai, ddu boceus e nci-ddu ghetaus a calincuna forada o a calincunu putzu. (Arratza de coru de fradis chi tenint!). Apustis chi dd’eus bociu e cuau, eus a podi nai chi ndi-dd’at papau un’animali mau. Diaici gei dd’at a passai su pìbiri de is bisus. A chini creit de artziai tropu, at a depi imparai a arrui; e chini arruit de artesa manna, fait stragatzu mannu.
Ma cussus fradis no fiant totus ugualis; Ruben – chi teniat in coru de ddu sarvai – a is fradis ddis narat: Candu mai eus a bociri a unu fradi? No est cosa bella bella a bociri a unu fradi! No ddoi est bisòngiu perunu de ddu bociri: nci-ddu ghetaus a custu putzu e ddu lassaus ingunis aìnturu. Ma cussu teniat bidea de ddu sarvai e de nci-ddu portai anca fiat su babbu.
Parit una cosa bella, ma cali at a essi su motivu, no ddu podeus sciri. Candu Giusepi est arribau acanta de is fradis, cussus ddu pigant, ndi-ddi tirant sa besti bella chi dd’iat arregalau su babbu, cussa a mànigas longas, ddu spollant, nci-ddu ghetant a su putzu, mancai ingunis aìnturu no ddoi fessit àcua.
No parit stramu chi in su desertu no ddoi siat àcua, ma assumancus me in is putzus! Giusepi abarrat in cussu putzu comenti in d-una presoni. Ma su diàulu fai is pingiadas, ma cobertoris no ndi fait. Duncas no s’at a cuncretizai ni s’idea de is fradis de ddu bociri, ni cussa de Ruben de ddu tramudai anca fiat su babbu. Candu Deus si ponit intramesu, scònciat is giogus.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare