Is duus fradis si-nci stèsiant etotu
Chi unu pensat chi sa paxi si pesat a basidus e a imprassus, no at a essi mai in paxi diaderus. A bortas sa gherra si bincit cun fueddus, cun chistionis fortis, sèmpiri cun su disìgiu de serrai una genna e aberendi-ndi un’àtera. Candu is duus fradis si funt atobiaus e ant prantu de su prexu e ant chistionau e si funt cumprèndius apari, su prus mannu, Esaù, comenti a sèmpiri, si fait movi de s’impèllida.
Est totu pigau de coru de cussu fradi chi est torrau càrrigu de benis e de stima po issu, chi nci-ddu bolit portai a domu sua, comenti e chi mai fessit acontèssiu nudda. Fiat arribau cun totu cussus òminis a cuaddu e iat fatu timi a su minori collionadori, ma si fiat fatu mudai in pressi. Giacobbe pariat scrètiu de totu cussa bonesa, ma no si fiat fatu ingiriai de Esaù.
At a ai fortzis pensau: Gei no m’at a collionai cussu crabu de fradi miu? Esaù ddi narat: Ajò a domu. Ndi bogaus barracas e statzus e torraus impari a sa terra nostra. Deu ti passu a in antis e tui mi benis avatu. Diaici est chi ddu boliat! E su fradi, abistu, dd’arrespundit: Nossi, nossi! Gei no t’apu a fai trigai deu fadendi-tì camminai a bellu po mori de is fillixeddus mius… Nosu seus medas e no podeus poderai su passu de is cuaddus tuus ni sa fortza tua. E su bestiàmini? No seus avesaus a caminai meda, ca pasciaiaus in cungiaus serraus e teniaus su meriagu sèmpiri acanta. Tui bai in paxi e atendi a su beni cosa tua. Nosu eus a benni a bellu a bellu segundu su chi est sa possibilidadi nosta. E su fradi sighit a nai: Gei ddu cumprendu! Ma permiti-mì de ti lassai unus cantu de custa genti chi est cun mei po t’acumpagiai e po no ti fai acontessi nudda in su caminu. Giacobbe at a ai pensau: Mmm… custu mi bolit acapiai a corrias strintas. Gei no apu a essi torrau po mi cumandai cussu o mi tenni comenti a stràngiu in domu mia. E ddi narat: Bai cun totu sa genti chi t’at acumpangiau, ca deu mi dda pigu cun sulenu. Mancai apu a imbati a Seir apustis de una parighedda de diis, no ti pongas pensamentu. Tui lassa su mundu comenti est e bai. Candu eus a arribai, eus a tenni tempus de abarrai impari.
Duncas, Esaù ddu saludat e si-ndi andat cun totu cuddus chi dd’iant acumpangiau po arribai a ingunis. Giacobbe ddu càstiat, stesiendi-si-nci, finas a candu no ddu biri prus. A s’imbressi de su chi iat nau a su fradi, pigat e movit po andai a Succot, chi fiat totu in d-un’àtera ala de sa terra de su fradi. S’ant a torrai a biri sceti po sa morti de su babbu, Isacu.
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare