Sa Bibbia frorigiada

• #inlimba
• #Sardo
• #BibbiaFrorigiada

Po podi abarrai in paxi, tocat a arrespetai s’acòrdiu

Apustis de totu su chi Giacobbe dd’iat nau a su tziu po sa chistioni de is ìdolus e po sa scunfiàntzia chi Làbanu iat tentu in issu (Gen 31,22-42), su tziu circat de torrai a pesai s’amistadi e de fai un acòrdiu.

Custas fillas funt fillas mias e custus fillus funt fillus mius etotu; finas su bestiàmini chi est innoi est su miu e totu su chi podis biri est su miu. (No est chi cussu chi est narendi siat totu beridadi! Poita su contu s’at imparau ca Giacobbe s’at comporau a is pobiddas cun su traballu e no est abarrau ammandronendi in cussus annus in domu de su tziu.

Dònnia pegus de brebei, de craba e de baca dd’at comporau cun su traballu suu. Ma, candu duus arraxonant in mesu de sa briga, tocat sèmpiri a ammanniai is cosas!). E ita potzu fai imoi a custas fillas o a custus fillus? Gei no m’at a benni a conca de ddis fai dannu: a s’acabu de totu funt fillus e fillas mias. Circaus de pesai un’intèndida, deu e tui. Ma depeus agatai a calincunu chi siat de testimonia intra de tui e deu. Insaras Giacobbe pigat una pedra manna e dda ponit comenti a una pedra de làcana. Comenti a cussas pedras chi si poniant po no cambiai propiamenti sa làcana de is cungiaus.

Finas in sa cultura cosa nosta cussas pedras no fiant sceti unu sinnali, ma teniant sa tarea de essi testimonia po totus e totu sa comunidadi connosciat su logu innui fiat prantada cussa pedra de làcana e dda faiat connosci a fillus e a nebodis. E custu serbiat po no fai nasci certus, bardanas, disamistadis, vengàntzias.

Chi s’arrespetàt cussa làcana totu abarràt in paxi, ma chi si passàt o de un’ala o de s’àtera, podiant cumentzai is brigas. Giacobbe tzèrriat a is parentis cosa sua e ddis narat: Pigai pedras bosàterus puru e faei unu muntoneddu, ca asusu ddoi papaus impari. Una manera de fai a connosci cussu acòrdiu a totus e de pregontai a totus de ddoi pigai parti. Comenti a candu si fait un acòrdiu intra de duus o si còmporat o bendit calincuna cosa e serbint duus o tres testimòngius.

Duncas, Làbanu narat: Custu muntoneddu at a essi su testimòngiu intra de tui e deu; chi as a stratallai a is fillas mias e t’as a cojai cun àteras fèminas, as a torrai contu a Deus etotu e no a mei o a calincunu àteru. E Giacobbe: At a essi testimonia po mei e po tui puru! No fetzas s’aconcada de mi sighiri o de ddu passai po mi fai dannu, poita Deus etotu m’at a amparai: arguai de tei!  Nau cussu, iant papau totus impari, si fiant saludaus e donniunu fiat andau faci a su logu suu. E imoi Giacobbe depit pensai a su fradi, Esaù.

E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

Tweet

Leggi anche

Una stèrrida de sa chistioni (parte 1)

Sa nàscida de is duus fradis (parte 2)

Cussa gentilla benedita (parte 3)

Isacu a sa moda de su babbu (parte 4)

Fainas de Isacu e is tzeracus (parte 5)

Tocat a sceberai su capu… (parte 6)

Ma esti fradi miu? (parte 7)

At abarrai beneditu (parte 8)

At a essi ora de andai atesu (parte 9)

Chistionis de coja (parte 10)

Su bisu est avisu (parte 11)

Acanta de unu putzu (parte 12)

Una pedra manna meda (parte 13)

Unu stràngiu in domu allena (parte 14)

E chi ti mudant sa paga? (parte 15)

Poita apu traballau? (parte 16)

Pobiddas certadoras (parte 17)

Candu est tropu… (parte 18)

Is ùrtimus fillus (parte 19)

Un’àteru certu (parte 20)

Load More...