A Giacobbe gei no dd’est trobeddada sa lìngua
Dd’iat brigau massimamenti e cun tropu arrennegu po si-dda lassai passai. Giacobbe, chi sciiat su contu de cussu, candu su sorgu, Làbanu, no agatat is ìdolus cosa sua, si-ndi pigat sa parti manna e cumentzat a ddu brigai cun fortza e gana.
Insaras? E poita ti ses postu a mi benni avatu e a mi sighiri comenti e chi fessi unu filibustieri o un aremigu? M’as sighiu comenti si fait cun chini furat pegus de bestiàmini. Ma deu no ti-nd’apu furau nudda. Mi-ndi seu pigau su miu e cussu chi mi tocàt! Apustis, nd’as bogau a pillu su contu de is ìdolus, pighindi-mì comenti a cuddus chi si no fidant de su Deus insoru e andant pedi-pedi anca funt àterus deus, majàrgius e brùscias. Imoi chi as forrogau in sa cosa mia circhendi su chi ti-nd’ant furau, innui funt?
A chini ddus as agataus? Chini depu bociri segundu sa promissa chi t’apu fatu? Tocat… marranu a ddu ponni innoi ainnantis de totus e a mi fai cundennai po cussu. Binti annus seu abarrau in domu tua, traballendi po tui e fadendi-tì prus arricu de candu seu arribau. Is brebeis e is crabas tuas, in cussus binti annus, no ant pèrdiu mai un’angiada e de bicus e de crabus no nd’apu mai ni spèrdiu ni papau. Chi t’at amancau cosa, nara-ddu! Candu mai t’apu betiu angionis, brebeis, bicus, crabus o crabiolus scorriolaus de calincuna bèstia aresti?
E, candu calincunu at tentu s’idea de ndi furai calincunu pegus, o dd’apu circau e agatau o dd’apu pagau deu de buciaca mia etotu. No as mai pèrdiu unu soddu po curpa mia. A su mesudì m’abruxàt su soli e a su noti mi fridàt su frius e su sonnu mi passàt mirendi is tallus. Làbanu gei dd’at brigau, ma imoi si-ndi pigat su mellus. E sighit Giacobbe: Binti annus seu stètiu in domu tua. Catòdixi annus po is duas fillas tuas e ses annus po is tallus. E m’as mudau sa paga mia una dexina de bortas. Chi no m’iat beneitu e acumpangiau su Deus de Babbu miu, su Deus de ajajau, Abramu, mi-nc’ias bogau a sonu de corru sena de mi giai nudda. Ma cussu Deus chi m’at permìtiu de mi fai torrai càrrigu, at biu s’afinamentu de ànima cosa mia e cantu mi seu scosciau de traballu in domu tua e notesta est interbènniu in su certu intra de mei e tui.
Giacobbe, o chini at scritu su contu, parit chi fatzat a cumprendi a chini ligit chi is ìdolus de Làbanu no balint nudda, ca no nci arrennenxint nimancu a si fai agatai asuta de una sedda. Is ìdolus no tenint vida e no pigant determinus, ma faint su chi is òminis decidint. Invècias, su Deus de issu no est diaici: Issu interbenit, mudat sa stòria, agiudat a chini bolit. Custu est Deus!
MAC
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare