Lunedì, 11 Maggio 2026

S’interru de Giacobbi

Arribau fiat su tempus de si morri. E Giacobbi iat beneditu a unu a unu a totus e is doxi fillus. In su capìtulu 49 de sa Gènesi s’agatat cussu scritu mannu de beneditzioni e no sceti. Difatis, po dònnia fillu si narat calincuna cosa. Is prus avaloraus funt Giuda e Giusepi; po is àterus ddoi funt finas fueddus de briga.

E si cumprendit chi su scritu contat in pagus versus, comenti chi siat una cantzoni, una stòria seculari de pòpulus, de famìllias, de traditzionis. Duncas, su chi si narat po unu, si narat po medas. Apustis, Giacobbi s’arracumandat a is fillus, pruschetotu a Giusepi, po s’interru cosa sua.

T’arracumandu de mi-nci interrai acanta de is ajajus mius, in sa terra innui seu nàsciu. E no in d-unu logu chi siat, ma in sa gruta chi Abramu iat comporau de is Hititas e innui nci at giai interrau a sa pobidda Sara. Po cussu dd’iat comporada e po cussu tocat a dd’imperai. Ingunis nci ant interrau finas a Abramu, a su fillu, Isacu, e a sa pobidda, Rebecca, a babbu miu e a mamma mia, e deu etotu ddoi apu interrau a Lia, pobidda mia e mamma de unus cantu de bosàterus. E no ti-ndi scarèscias chi cussa propiedadi est sa nosta e depit abarrai de nosu, poita dd’eus comporada de is Hititas e nemus si ndi-dda podit torrai a pigai. Ma serbit sceti comenti a logu de interru.

Sa Bìbbia no ddu torrat a nai sceti comenti a testamentu de sa propiedadi, ma prus po nai chi sa terra, cussa santa, est logu de paxi, po bivi e po morri in paxi. No logu innui fai mortus, ma logu innui finas is mortus podint pasai in paxi. Cantu s’at a serbiri custu finas imoi in d-unu tempus de gherra, de destrossa e de disamistadi manna e tropu mala!

Apustis si contat de s’interru e de s’atitu fatu po Giacobbi. Forsis, aintru de su contu chi oi podeus ligi, ddoi funt duas maneras diferentis de contai cussu interru, ma chi funt stètias postas impari. Finas is logus funt diferentis. E su contu est giai frorigiau de particularis mannus. Si narat chi Giusepi iat donau a is dotoris sa detèrmina de imbalsamai a su babbu.

E cussus nc’iant postu coranta diis po fai custa cosa, narendi puru ca cussu fiat su tempus chi in Egitu nci boliat po fai custa faina. In prus ddu prangit po setanta diis: cumprendeus chi is nùmerus bolint nai su dolori chi ant provau is fillus e totu s’eredeu po sa morti de cussu babbu mannu. In prus, forsis est una manera de nai chi cussu chi si fait a su faraoni, si fait puru a Giacobbi. Finas sa prufessoni de interru parit cosa manna: andant òminis, satzerdotus, egitzianus de importu, carrus, cuaddus e cavalleris, finas a carrus de gherra.

Movi de s’Egitu a logu atesu cun totu cussa trupa de genti e de cosa, parit tropu. Iat a essi stètiu possìbili a passai in terra de àterus pòpulus in cussa manera sena de fai timi po una gherra? Ma su contu est e depit essi arricu de ammanniaduras, po ddu fai cumparri ancora prus de importu!

Fatu su doveri, totus torrant a Egitu po permiti a sa stòria de sighiri. Ma no mancat s’ùrtima briga tra fradis.

Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22

A cura di Michele Antonio Corona


E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE

Approfitta delle nostre promozioni.

CLICCA QUI per sapere come fare

 

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon