Lunedì, 04 Maggio 2026

 

Giubileu e Concìlius. Nicea e Vaticanu de duus

Apustis de un’annu arricu meda de oratzionis e de biàgius po passai sa Genna Santa de Roma o de is catedralis de is diòtzesis, s’est serrendi s’Annu santu. Su giornali nostu dd’at postu finas in sa primu pàgina de su giornali etotu, scritu a mannu, po s’arremonai s’importu chi custu annu at tentu. Dd’eus nau e torrau a nai chi su Giubileu est annu de Gràtzia, de cunversioni, de caridadi, de formatzioni e de stùdiu.

Paba Frantziscu, candu dd’at incingiau, at pediu a totu sa Crèsia de pregai meda, de fai sa caridadi, de imparai a pediri su perdonu e ddu donai a is inimigus nostus, comenti narat su Babbu nostu. In prus, sa primu borta in sa stòria de is Giubileus (comenti eus scritu innoi etotu a su cumentzu de ocannu), iat donau sa facultadi de otenni s’indulgèntzia po totus cussus chi si fiant postus a studiai impari, comenti a comunidadi cristiana, is cuatrus documentus prus de importu de su Concìliu Vaticanu de duus, chi s’otu de idas de custu annu at fatu sessanta annus de sa serrada.

Cantus parròchias, diòtzesis, cunventus de paras e de mòngias o seminàrius ant ai fatu custu? No bollu essi de coru tristu, ma pensu chi ant a essi stètius pagus meda. Ocannu chi seus a milli e setixentus annus de su primu Concìliu de sa stòria de sa Crèsia, cussu de Nicea, giornalis, televisionis, finas is prus contras funt chistionendi de cussu. Chi unu andat a butega de librus, at agatai unu muntoni mannu de òperas in contu de cussu Concìliu.

Su Paba etotu at chèrfiu fai su primu biàgiu in cussa terra po arremonai Nicea. E mi parit prus che giustu, poita de ingunis eus arriciu sa forma de sa fidi nosta, chi arripiteus dònnia domìnigu e dònnia festa apustis de sa prèiga in sa Missa. Epuru, no est de prus pagu de importu su chi est acontèssiu in sa Crèsia de su 1962 a su 1965.

Chi in Nicea si funt postus is fundamentus de sa fidi contras a predi Àriu (chi naràt chi Gesugristu fiat sceti òmini e no Deus e fillu de Deus), in Roma in su Vaticanu de duus s’est tentu s’atòbiu prus mannu de pìscamus de totus su mundu, sena de tenni inimigus de batallai. Ma Giuanni de Bintitrès iat chèrfiu chi totus impari si podessit torrai a pensai a sa fidi in tempus de modernidadi.

E, duncas, a mei est partu unu pagu strambu chi pròpriu s’otu de idas ni su Paba ni calincunu àteru at mentuau sa serrada de su Concìliu Vaticanu. Spereus chi nemus pensit de nc’interrai su Concìliu, nimancu su cardinali Burke e is scientis suus.

Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22

A cura di Michele Antonio Corona

Pin It

Iscriviti al nostro canale youtube

Guarda i nostri video dalla diocesi

YouTube icon