Sighit sa chistioni in contu de is chi intrant a cungiaus allenus sa giòbia e su domìnigu
No sciu chi totus ant lìgiu s’àrtìculu chi apu scritu cida passada in contu de is cassadoris. Po cussu, po chini non dd’at lìgiu, ddu torru a contai in pagus fueddus, ca no mi firmu candu una cosa mi parit de dda tenni in cunsideru. Cida passada fia in su sartu de sorgu miu po scutullai mèndula. In su tempus de un Pater e Filiu mi-ndi seu acatau de cassadoris a centu metrus e, apustis de dexi minutus, mi ddus seu agataus acanta a fusili me in is manus.
Fiat domìnigu e no mi seu spantau de ddus essi bius, ma m’est partu spantu a mi ddus agatai diaci acanta. In prus, unu de cussus, a sa chèscia mia de essi tropu acanta, m’at nau: S’eus biu. No seu stètiu prontu de ddi donai arrespusta, ma a pustis de pagus oras m’est bèniu a conca: M’as biu e benis etotu? E benis candu deu seu cun sa famìllia e cun su cani? E chi ti parit cunillu e ddu sparas? Comenti abarraus a pari? E chi bis sa mata movendi e ti parit pilloni? E invecias fui deu circhendi de arribai a cussas mèndulas prus artas?
Ma totu custu no m’est bènniu luegus. E bandat beni. Sigomenti deu no mi-nd’abarru mai sena de serrai una chistioni – mancari no siat luegus – apu tzerriau a àtera genti po cumprendi mellus. Gei mi-ndi seu pràndiu po mei e po totus, candu apu intèndiu in su telèfunu a una de is concas mannas de is fortzas de cumandu chi fait òrdini in su sartu. Nara-mì, Micheli. Fiant in su sartu tuu? E deu: Sissada! E issa: Fiant in su giustu. Chi tenint su billetu de cassa, podint fai cussu chi as biu. Podint intrai a is cungiaus e podint sparai segundu is arrègulas.
E deu, chescendi-mì comenti a unu massaju: Ma insaras, no est giustu! No seu meri in domu mia! E issa: Po cussa arrègula no ses meri. Opuru ses meri de biri chi cussus non fatzant dannus. Ma deu dd’apu biu chi ant acracangiau sa reticella, ma ita ddis nau? Mi pòngiu a ddus brigai? Calincunu de bosàterus narat ca eja, e calincunu àteru narat chi no.
Ma in sa chistioni, po pregontai mellus, seu arribau a una cosa de importu: is cassadoris no podint fai tretu a pei cun su fusili càrrigu. Duncas, cussus cassadoris chi ant fatu caminu in su sartu de sorgu miu e chi fiant caminendi cun su fusili càrrigu e imprassau, no podiant e no depiant.
Duncas, dònnia borta chi no funt in posta o chi si movint de unu logu a s’àteru, ddu depint tenni a coddu o me in is manu abertu. E non est difèrentzia de pagu contu. Poita unu, prima de ddu serrai e de sparai, depit fai una pariga de atzionis; invècias chi est caminendi e ddu tenit càrrigu, ddi benit de istintu a sparai.
E custu podit agiudai totus a essi atentus a cussa faina: no si caminat cun su fusili me in is manus càrrigu. E de cussu unu no si depit movi o no podit barrosai. Insaras, no est chistioni chi m’as biu o no m’as biu de atesu; no est mancu chistioni chi ses atentu o no; prus pagu ancora, chi nci arrennexis o no a tenni conca e manu firma, chi biis cassixedda candu ses movendi.
Su fusili depit essi abertu. Apu pensau: deu e is ligidoris de custu artìculu s’eus a informai de prus ancora, po cumprendi chi podit abbastai custa arrègula po essi in paxi, candu seus in su cungiau nostu in dii de cassixedda o chi depeus timi de essi pigaus po cunillus o pilloneddus.
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare