Imprentas. In tropus si fidant de is novas chi arribant me in is pagineddas social
Chini traballat comenti a giornalista isperat sèmpiri de aguantai po meda tempus su traballu cosa sua, candu custu ddi praxit e dd’at sceberau po passioni e po stùdiu. Custu balit po dònnia traballu e po dònnia categòria, ma po is giornalistas chi traballant in giornalis chi s’imprentant is cosas parint prus matzosas.
Funt medas, e sèmpiri de prus, cussus chi no andant prus a comporai o a ligi is giornalis. Si narat: Bastat s’arretza. Bastant is social. Chini mi ddu fait fai a comporai unu giornali, chi is novas ddas tengu totus in sa paginedda mia de Facebook o de Telegram? Calincunu andat prus allargu narendi: No sceti no depu andai a comporai su giornali, ma funt is novas chi arribant anca m’agatu. Aberru sa paginedda mia e agatu totu su chi mi serbit sena de bogai de buciaca unu soddu. Su pensamentu est a no spendi o a no bogai dinai.
Ma chi calincunu si firmat in s’arruga e si narat: Dd’arregallu custa petza de craba, bella e saboria, ita pensaus nosu? Mmm… Cali at a essi sa frigadura? Ita m’at a pregontai a càmbiu? Cali at a essi sa manera de mi collionai? E custu ddu pensaus po sa cosa de papai, po s’arroba, po is ordìngius e po totu cussu chi balit calicuna cosa.
E chi unu m’arregalat novas? Chi unu mi fait arribai a sa paginedda mia cussu chi bollu sciri o chi pertocat su chi mi interessat de prus? E calincunu pensat: Ma is novas no costant! Po scriri cussu chi est acontèssiu no est comenti a bendi pisci o binu. A scriri una nova no ddoi est su pròpiu traballu. Est mellus chi custu no si nerat a is giornalistas chi ligint, studiant, scriint e sceberant ita nai e comenti a ddu nai.
Poita no sèmpiri me in is giassus de s’arretza s’agatant novas de beridadi, poita ingunis totu podit arribai e si podit scriri. Gei ddu scieus totus chi ddoi funt giassus chi bivint imbentendi e scriendi novas farsas, chi faint unu muntoni mannu de degòlliu e betint dinai a is buciacas de chini ddas scriint. Poita, chi una nova bessit bortas meda, is publicidadis pagant po ddas apicigai a cussa nova; e bessit ligendi s’artìculu biu puru sa publicidadi de cussa cosa.
E mancai no mi-ndi acatu, cussa m’abarrat in conca e candu andu a butega e dda biu, mi parit cosa connota e dda còmporu. E in totu custu is giornalistas chi donant novas po traballu comenti depint bivi? Deu mi fidu de prus de unu giornalista chi nci ponit su nòmini e sa firma in s’artìculu chi agatu scritu, prus de una cosa chi lìgiu in s’arretza e no sciu chini dd’at scrita o chini dd’at fata pubricai.
Duncas, sa timoria manna est de is meris de is giornalis, poita no torrant in contu tra spesas e guadàngius. Comenti potzu sighiri a fai unu giornali chi sèmpiri prus pagus ddu pigant e ddu ligint? Me in Amèrica, in medas si funt afastiaus de is novas farsas e cussus chi tenint prus dinai in su mundu funt comporendi is giornalis imprentaus e funt acodrendi giornalistas, poita sa genti chi pensat tenit gana de ligi cosas de importu e no scimpròrius: po cussus bastat a andai a su tzilleri.
Po cussu, est mellus a cumprendi chi su chi agataus in s’arretza no est mai debadas, ma in calincuna manera ddu pagaus sèmpiri, ma no ndi scieus sa calidadi. In su giornali nostu ddoi funt facis e personis chi scriint e custa est una cosa bella meda.
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare