Sotziedadi. Candu unu no nci arrennescit a arribai a ora a is logus e fait abetai a is àterus
Abetaus una scurta a cumentzai sa cunferèntzia, ca no funt ancoras arribaus totus… Bortas meda cun custu motivu is atòbius tenint sèmpiri dexi o cuindixi minutus de ritardu. Tocat a abetai a chini no est puntuali e chini est arribau a ora giusta depit tenni passièntzia. E chini at postu in pei s’atòbiu narat: Sa genti tenit de fai e tocat a ddus abetai assumancus unu cuartu de ora.
E no faiat a ponni sa cunferèntzia unu cuartu de ora apustis? E cun custa faina de abetai, chini est acostumau a no tenni oràrius, at a arribai sèmpiri prus a tridagiu. Is stùdius nàrant chi su de essi sèmpiri in ritardu est una manera chi sa personi ponit cun voluntadi o de sei po no amostai a is àterus – e forsis a issa etotu – de depi torrai contu a calincunu.
Deu arribu candu potzu e candu bollu. Àterus stùdius nàrant chi chini est sèmpiri in ritardu no sunfrit de axiori, tenit prus pagu dispraxeris e no si stracat cun fatzilidadi. At a essi berus totu custu? Po mimi chini arribat in ritardu dònnia borta tenit pagu arrespetu de is àterus e de sa responsabilidadi cosa sua. Poita chi tenit un’apuntamentu cun calincunu, chi arribat foras de s’òràriu giustu, fait abetai a s’àteru e, su prus, ddi fait pigai su nervosu. Pensai candu si depit andai a logu in cumpangia: duus o tres arribat a s’ora e unu no si biit. Cussus chi funt arribaus cumentzant a castiai s’arrelògiu, a si pigai pensamentu, a fai cresci sa chèscia.
E chini arribat apustis narat chi sa curpa est de cudda màchina chi fiat andendi tropu a bellu, chi su semàfuru est sèmpiri arrùbiu, chi s’àcua callenti fiat spaciada e dd’est tocau a cambiai sa bòmbola… E duncas cuddus cuatru no podint prus biagiai cun trancuillidadi e calma, ma depint curri e circai de arrecuperai s’ora passada. In prus, no at a mancai unu chi sighit po totu sa dii a nai de cussu ritardu.
Chi custu tema si parit lèbiu e de pagu contu, pensai a cantu intrat in sa vida de sa genti, e de nosu etotu, dònnia dii. Ancoras de prus chi unu bivit cun d-una personi chi no nci arrennescit a tenni ogu a s’oràriu e ddi tocat a nai de candu si-ndi pesat: fillus, maridus e mulleris, babbus e mammas. Candu apu studiau teologia cun is Gesuitas in Casteddu e in Roma, s’oràriu de cumentzu de is letzionis fiat sèmpiri cuddu scritu in s’agenda.
Chi tocàt a cumentzai a is otu e mesu de mangianu, a cudda ora si cumentzàt. In Roma ddoi fiat unu professori, Giuanni Aleti, chi arribàt a s’aposentu de imparu assumancus unu cuartu de ora innantis de su cumentzu. Si setziat e cuncordàt librus, pinnas e alluiat su micròfunu. Candu mancànt pagus segundus po cumentzai, teniat giai sa manu in fronti po inghitzai sa letzioni cun su sinnu de sa gruxi.
No teniat mai mancu unu segundu de ritardu. Arribau a s’universidadi de Casteddu, mi-ndi seu acatau ca is cosas fiant diferentis. Una dii su trenu iat fatu dexi minutus de ritardu e mi seu postu a curri po no arribai apustis de s’oràriu. No sceti no ddoi fiat nemus a cincu minutus de su cumentzu, ma is professoris, arribaus cun trancuillidadi, nci fiant torraus a bessiri po pigai su cafei, ca su cuartu de ora fiat diritu cosa insoru.
E candu est su cumentzu de sa missa a essi sèmpiri apustis de s’oràriu?
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare