Traditzionis. Sa Festa de Sant’Efis si podit essi de imparu po òrdini e devotzioni
Candu s’arribat a su Primu de maju, mi torrat a conca sèmpiri su chi apu bìviu a piciocheddu: sa festa de Sant’Efis in Casteddu. Cun babbu e mamma, partiaus a trenu a su mangianu chitzi e si setziaus in terra a su cumentzu de s’Arruga manna (via Roma) acanta de sa Rinascenti, po biri is costumus, cuaddus e tracas. M’arregordu sa bellesa de biri a Sant’Efis de atesu, acumpangiau de is militzianus e de is launeddas.
Fiat una cosa bella meda giai de piciocheddu. No bidiu s’ora chi arribessit cussa dii po fai totu cussas cosas diferentis de dònnia dii de s’annu. In prus, andaiaus a sa fiera po no comporai nudda, ma po biri totu cussus ordìngius nous chi bendiat genti a tzerrius mannus. Ma m’arregordu finas unu muntoni de àteras cosas, poita babbu fiat sèmpiri narendi.
No fiant pagus is òminis e is fèminas cun sa bestimenta de su connotu de is biddas de donniunu e a crapitas de tennis. M’arregordu una picioca bella che a unu frori e cun chilus de oru e de prata, cun d-una pariga de botineddus malus-malus chi no ddoi apicigànt nudda cun sa bestimenta chi portàt. Un’àteru piciocheddu, chi depiat tenni una cuindixina de annus, cun d-una pariga de cufieddas e unu filu cun d-unu stèreu piticheddu acapiau a su chintzu, muinendi cantzonis in ingresu e babbu miu narendi.
Un’àtera cosa chi mi fait puru arriri est stètiu un’òmini a cuaddu cun d-una bella birra frisca, intulendidda cun prexu mannu po sa basca chi fiat faendi. No si fueddit de su chi si bidiat asusu de is tracas: genti papendi paninus in bia de Roma, àterus bufendi binu e cantendi a trallalera cun fueddus malus po fai arriri a sa genti.
No est debadas chi ddi narànt Sagra de Sant’Efis. Sa parti religiosa fiat lassada de sa conca de is bois de su còciu a palas po predis, predixeddus e genti chi sighiat su santu. Passau su molinu apustis de sa ferrovia, sa genti si-nd’andàt e pagu genti ddu sighiat finas a Pula.
De calincunu annu, cun sa diretzioni artìstica de Otàviu Nieddu e po voluntadi de sa Cunfraria, is cosas funt mudadas meda. Est torrada sa Festa de Sant’Efis, genti bufendi birra no si-ndi biit prus, de crapitas de tennis mancu s’intèndida e de genti cun cùfias o cun telefoneddus mancu su fragu.
In prus, su tempus de is grupus est stabiliu e no stecat de unu minutu. Apu biu in televisioni, in s’ora chi Sant’Efis fiat arribendi a su Comunu, a Otàviu Nieddu chi at fatu parti mala a unu fotògrafu chi fiat in mesu de s’arruga: nci-dd’at bogau de mala manera. At fatu beni!
E no apu mancu biu a nisciunu de is acumpangiadoris de is grupus acanta de issus: no tenint bisòngiu de essi acumpangiaus! Genti bestida de dònnia colori e in dònnia manera chi arruinat sa prufessoni po nudda o sceti po si fai biri. In prus, acabau cun is trallaleras, ant torrau a cumentzai a cantai s’arrosàriu o is gòcius.
Mi parit chi siat cosa de imparai in dònnia festa bella e ancoras de prus in prufessonis. No apu biu a tamburinus e a trumbiteris, no apu biu mascaras de carrasegare, no apu biu folklori. Una prufessoni est una prufessoni. Chi s’arrennescit a cumprendi sa diferèntzia, forsis si podit cumprendi sa fortza de is cosas; chi no totu est spetàculu e totu acabat in burdellu.
Mancai no siat prufessoni po santu, forsis si podit pensai finas po sa Sartìllia: iat a tocai a nci bogai a is acumpangiadoris chi caminant acanta de chini est bèstiu a s’antiga.
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare