In s’interis de sa missa, is piciocheddus podint abarrai o nci depint bessiri po no strobai?
Sa pregonta chi eus postu a càbudu, non tenit bisòngiu de un’arrespusta, ma serbit sceti a torrai a aberri una chistioni chi bessit dii cun dii me in is parròchias nostas e de dònnia logu. Assumancus un annu a oi si fiat giai scritu in custu giornali chi su burdellu de is piciocheddus no depit essi motivu po nci-ddus bogai a foras, pròpriu comenti iat nau Gesugristu etotu a is discèpulus suus: Lassai chi is pipius s’acostint a mei! Oi, deu bollu ponni un’àtera chistioni, apustis chi apu biu in d-una missa unu muntoni mannu de piciocheddus e mi funt nàscias una pariga de chistionis.
De totus, una: chi si-nci faint bessiri is piciocheddus, no po nci-ddus stesiai, ma po ddis fai a cumprendi su chi podint, no iat a essi una cosa bona? Mi spiegu. Me in is primus sèculus de sa Crèsia, candu ancoras no si batiànt is pipius, is chi cumentzànt su tretu po essi batiaus, no partetzipànt a totu sa missa, ma ndi faiant parti: finas a su vangelu o sa prèiga. Apustis nci bessiant e andànt a un’àteru aposentu po imparai cosa fungudas e de importu in contu de sa fidi. Sigomenti non podiant pigai sa comunioni, totu sa parti de sa missa chi ghiàt a cussu momentu no dda faiant.
No seu narendi chi fiat mellus insaras de oi, poita is tempus mudant e finas sa manera de sa Crèsia mudat po essi prus acanta a sa genti po s’imparu de sa fidi, ma insaras fiat diaici. Me in is cosas si podit intrai a struncadura o a bellu-a bellu. Funt duas maneras de fai e no chi una siat mellus de s’àtera. In tempus antigu sa Crèsia, antzis, calincuna Crèsia, poita dònnia pìscamu, in custas cosas, faiat segundu sa manera sua, teniat custa manera de fai intrai in sa fidi.
Duncas, iat a essi possibili a agatai unu momentu in sa Missa (apustis de su vangelu, apustis de su miserere, apustis de sa prèiga) po nci fai bessiri a is piciocheddus impari a is maistas e maistus de dotrina po sighiri s’imparu? Iat a essi cosa mala a permiti a is piciocheddus de disigiai de biri e de ascurtai su chi faint is prus mannus?
In sa vida tzivili est cosa de dònnia dii. Pensaus a is piciocheddus de is scolas elementaris: podint andai a una classi prus manna e ascurtai sa letzioni? O in scolas prus mannas e partetzipai? Iant a podi puru, ma poita? Ita iant a cumprendi? Iant a podi agiudai a is cumpàngius prus mannu a tenni atentzioni? E in scolas prus mannas, is superioris o s’universidadi, est possìbili? Chi est in s’annu de unu, podint donai esàminis de cussu de tres o de cincu? Pigaus un’esempru de su mundu de is assòtzius de Crèsia.
Is piciocheddus minoreddus de is Scout, mamajolas e lupus, podint fai sa bessida cun cussus prus mannus o con sa trupa de is maistus? Duncas, chi in s’interis de sa missa, a metadi, is piciocheddus nci bessint e andant a un’aposentu acanta de sa crèsia e sighint a pregai, a cumprendi, a esaminai su vangelu cun is maistas insoru, ita ndi bogat a sa fidi?
Tzertu chi sa missa non est una letzioni, ma una faina de Deus e est issu a fai beni su chi si fait, ma sa dotrina bolit imparu e caminu. Duncas, podeus pensai a calincuna manera po permiti a is piciocheddus de bivi mellus sa missa, de ddus agiudai a dda disigiai de prus, po permiti a is mannus de essi prus atentus. Faina chi non at a essi noa ni in Itàlia, ni in Sardigna, ni in logus acanta de nosu.
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
Sta per partire la nuova campagna abbonamenti de L'ARBORENSE per il 2026!
A soli 30 euro 45 numeri che arrivano direttamente a casa.