Su chi est acontèssiu a Mark Ivan Rupnik, artista e gesuita, ponit chistionis
Prus e prus bortas, me in is mesis passaus giornalis e giornalistas ant postu custa pregunta: Est prus de importu s’artista o sa faina cosa sua? Parit una chistioni de filosofia o de cuncetu, ma in logu de crèsia est una pregunta chi si fait sèmpiri de prus e tocat a sciri su motivu. De candu su gesuita Ivan Rupnik est stètiu imputau de ai fatu cosas malas contras a fèminas e a mòngias, funt medas cussus chi si funt trumbullaus.
Issu est stètiu po tempus meda unu de cuddus artistas cristianus prus de importu de su mundu. Nd’iat pesau una butega de mosàicus chi ndi faiat in totu su mundu: sa butega Aleti. In calichisiat logu si andat, de importu, s’agatat calicuna cosa fata de issu. Finas chi si circat in sa retza calicuna pintura in contu de su Vangelu o de sa Bìbbia, una de is primas chi ndi bessit a foras est de issu.
Ma chi a su cumentzu fiat issu sceti a fai, a pustis de pagus annus at tentu a artistas chi traballànt po sa butega sua. Si chini est ligendi bolit fai una circa, at a biri ca nd’at fatu in totu su mundu. Su prus nodiu est in sa capella de su paba in Vaticanu, pediu de paba Giuanni Pàulu de duus. Tocat a nai puru chi su paba Beneitu iat serrau cussa cresiedda a sa bìsita de sa genti e oi – apustis de cussu chi si sciit – mi pòngiu sa pregunta de cali fiat su motivu de cussu proibimentu.
Ma sa chistioni chi at pesau su pìscamu de Lourdes, munsennori Jean-Marc Micas, est custa: Innoi in Lourdes teneus una faina de Rupnik chi est manna meda e chi donniunu chi benit a innoi depit biri. No si podit benni a Lourdes sena de biri is mosàicus de Rupnik, poita ndi-ddoi at in dònnia logu e funt mannus. Su pìscamu at nau chi funt medas is personis chi ant tentu dannu de Rupnik e chi dd’ant preguntau – agiumai pregau – chi ndi boghessit cussas fainas. Sa duda est custa: Comenti si podit essi agiudaus a pregai cun fainas fatas de unu chi at fatu dannu mannu a sa genti chi ddi fiat acanta?
E su pìscamu no at fatu luegus una detèrmina, ma at fatu una cummissioni de genti po cumprendi mellus ita siat mellus a fai. Calincunu narat ca tocat a lassai totu diaici poita finas a Michelangelu o Caravàgiu no fiant farrixedda de fai òstias, ma is òperas insoru ddoi funt ancoras. Àterus narant chi tocat a ndi pigai totu e a nci-ddu bogai po sèmpiri, poita sa faina no est mai scapiada de chini dd’at fata. A s’acabu de sa cummissioni, funt pensendi chi – forsis – is mosàicus bolint tiraus de cussus logus de Lourdes e postus in àterus logus.
Sa faina de chinichisiat no si-nci podit ghetai a s’àliga o scavuai comenti e chi siat cosa maladita. E chi custu ballit po is fainas de arti, at a balli finas po is cosas spiritualis. Est de pagu sa nova de s’Abbè Pierre chi est imputau de fainas lègias e sa pregunta est ita at a essi po is comunidadis pesadas de issu. E bosàterus ita-ndi narais?
Ita pensais de custa chistioni? Su Vangelu etotu at contau de traitorias e de faddiduras sighendi a tenni sa testimonia de Pedru e finas de Giuda.
Essendi giustu meda a denuntziai dònnia cosa mala e a ddu nai a chini ddu fait, finas a arribai a su logu giustu de giustìtzia, tocat a nci scavuai su beni fatu, is fainas bellas, is fueddus chi agiudant? Tocat a arregordai chi Rupnik at scritu finas unu muntoni mannu de librus chi ant fatu cresci a is legidoris e at predicau a genti chi est crèscia e at cumprèndiu mellus su Vangelu.
Faina fatta cun s'agiudu de sa Regione Sardigna Avisu IMPRENTAS - L.R. 22/2018, art. 22
A cura di Michele Antonio Corona
E' sempre tempo per abbonarsi a L'ARBORENSE
Approfitta delle nostre promozioni.
CLICCA QUI per sapere come fare